ေခတ္ေဟာင္းေတးမ်ားေတာင္းဆိုနုိင္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ၀ါသနာအေလ်ာက္ စုေဆာင္းထားတဲ့ ျမန္မာသံေခတ္ေဟာင္းေတးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္။ မူရင္းေတြကိုအဓိကထားျပီးစုထားတာပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ myanmar cupid ထဲက ေဒါင္းျပီးစုထားတာေတြမ်ားပါတယ္။ လိုခ်င္တဲ့ေတးသီခ်င္းမ်ားရွိရင္ ေတာင္းဆိုနုိင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ပထမဦးဆံုး အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းနဲ ့အားနာေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ထဲမွာရွိသမွ်ေတြကို ဘေလာ့ေပၚမွာ ခ်ျပသမွ် စိတ္ပါ၀င္စား ခံစားျပီးေတာ့ ဖတ္သြားတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို ေက်းဇူးတင္တာပါ။ အားနာေၾကာင္းေျပာရတာကဒီလိုပါ။ ကြ်န္ေတာ္ စာသိပ္ေရးေလ့မရွိပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာခံစားလာရတဲ့အခါမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုခုကို တင္ျပခ်င္တဲ့အခါမ်ိဳး (စာဖတ္သူကိုတစ္ခုခုေပးခ်င္တဲ့အခါမ်ိဳး)မွသာေရးေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ကို ကြ်န္ေတာ္ ပစ္ထားတာမ်ားပါတယ္။ ဘယ္သူေတြကြန္မန္ ့ေပးတာလဲ မၾကည့္တတ္လို ့မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။ :)
ဒီေန ့မွ ဟိုဒီ၀င္ကလိရင္းနဲ ့ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ အိပ္မက္ေတြကိုမုန္းတယ္နဲ ့ စာေပထဲမွာအဆိပ္ေတြပါတယ္ဆိုတဲ့ ပို ့စ္ေလးမွာေပးထားတဲ့ကြန္မန္ ့ေတြကို ျပန္ဖတ္မိသြားတယ္။ အရမ္းအာနာရပါတယ္။ ကြန္မန္ ့ေပးသူေတြကို response မျပန္ျဖစ္လို ့ ရိုင္းသလိုျဖစ္သြားရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။
ေက်းဇူးပါ။

စာေပထဲမွာလည္းအဆိပ္ေတြပါတယ္

ဟိုးတေလာတုန္းက အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္တစ္ခုမွာ သူမ်ားကြန္မန္ ့ေပးထားတာဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဘာတဲ့။ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ရိုက္တတ္ျပီး အြန္လိုင္းသံုးတတ္ရင္ စာေရးဆရာျဖစ္ျပီဆိုလား။
အဲဒီစာကိုဖတ္ကာစ တုန္းကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေလး ခု မိေပမယ့္ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ အြန္လိုင္း ဘေလာ့ေတြမွာ ေရးလိုက္ၾကတဲ့ စာေတြ ပလူပ်ံေနတာပဲ။ တခ်ိဳ ့လူငယ္ေလးေတြလဲ အေရးအသားေတာ္ေတာ္ကို ေကာင္းတာခင္ဗ်။
ဒါေပမယ့္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္မွာ ရွိသင့္တဲ့အရည္အခ်င္း။ အဲဒါေလးကိုထည့္စဥ္းစားလိုက္ရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးရင္ေလးစရာေကာင္းတယ္။ အႏၲရာယ္လဲ မ်ားလြန္းတာကိုး။ ဘယ္လိုအႏၲရာယ္ေတြလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား။
ပထမဆံုး စာေရးေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ ျမန္မာစာအဆင့္အတန္းေလးကိုေတာ့ ကိုယ္ျပန္အကဲခတ္သံုးသပ္ဖို ့လိုမယ္ထင္တာပဲ။ ငါဟာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုမွန္ေအာင္ေရးနုိင္လား။ ပုဒ္အထားအသို၊ ၀ါက်အထားအသို မွန္ေအာင္ေရးနုိင္ရဲ့လား။ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုနဲ ့ ပုဒ္အထားအသိုေလးမွ မွန္ေအာင္မေရးနုိင္ရင္ေတာ့ ဘာ စာမွ ေရးမေနပါနဲ ့လို ့ပဲ ခပ္ရိုင္းရိုင္းဆိုပါရေစေတာ့။ငါးနွစ္ျပည့္လို ့ေက်ာင္းစျပီး ေနကတည္းက ျမန္မာစာမွာ ၀လံုးဆိုျပီး စသင္လာရတာ။ ေနာက္မွ တျဖည္းျဖညး္ တက္။ က ကာ ကား ေပါ့။ မွတ္မိေသးပါတယ္။ ေလးတန္းမွာ ျမန္မာစာေျဖရရင္ ပုဒ္ထီးပုဒ္မခ်တာ၊ ေနာက္ စာလံုးေပါင္းသတ္ပုံအမွန္ေရြးတာ။ (ပညာတက္/ပညာတတ္)၊ (ၾကိဳးစား၊ က်ိဳးစား) စသျဖင့္ေပါ့ေလ။ တကၠသိုလ္ေတြတက္ရတဲ့အထိ ေမဂ်ာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပထမနွစ္မွာေတာ့ ျမန္မာစာကို သင္ၾကရပါေသးတယ္။ ဟုတ္ျပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္မွဴအျပည့္အ၀ရွိတယ္ဆုိလို ့ကေတာ့ ေရးပါဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္မေသခ်ာတဲ့ စာလံုးေပါင္းေတြ၊ အသံုးနည္းတဲ့ ရွားပါးလွတဲ့ စာလံုးေပါင္းေတြ၊ ရိုးရာ စကားပံုေတြကို ေရးရေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္မသိေသးရင္ တတ္သိနားလည္သူေတြကို ေမးျမန္းျပီးမွျဖစ္ျဖစ္၊ သက္ဆိုင္ရာ စာအုပ္စာတမ္းေတြကို ေလ့လာကိုးကားျပီးမွပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရးသင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္စာကို ဖတ္မယ့္ပရိတ္သတ္ကို ေလးစားသင့္တယ္။ စာေပဗဟုသုတကိုရွာမွီးေနတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ အမွတ္မွားသြားနုိင္လို ့ပါ။ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုအမွားမ်ားနဲ ့ပုဒ္အထားအသို ၀ါက်အထားအသို အမွားမ်ားကို ေထာက္ျပေနလို ့ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စာက ၀တၳဳရွည္တစ္အုပ္စာျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
အဲဒီေတာ့ ေနာက္ထပ္တစ္ခုေျပာခ်င္တာကေတာ့ အေၾကာင္းအရာပိုင္း။ ဟုတ္ျပီ။ စာေရးသူက စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို ဘာကိုေပးခ်င္တာလဲ။ သုတလား။ ရသလား။ ရသစာေပေတြမွာတစ္ခါတစ္ေလ စာသာဖတ္ျပီးသြားတယ္၊ စာေရးသူက ဘာကိုေျပာခ်င္မွန္းမသိတဲ့ စာေတြတပံုၾကီး။ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေပက သုတ စာေပလား ရသစာေပလား။ သုတဆိုလဲ သုတ။ ရသဆိုလဲ ရသ။ ေျပာင္ေျပာင္ေျမာက္ေျမာက္ေလးေပးနုိင္ဖို ့လိုတယ္။
ရသပိုင္းကိုေပးတဲ့အခါမွာ စာဖတ္သူကို ရသနဲ့အတူ အသိတရားေလး တစ္ခုနွစ္ခုေလာက္ေပးခဲ့နုိင္ရင္ပိုေကာင္းမယ္။ ပညာေပးေလးေပါ့။ အေရးအၾကီးဆံုးကေတာ့ စာဖတ္သူကိုေတာ့ အဆိပ္အေတာက္မေပးမိဖို ့ပါပဲ။ နိုင္ငံေက်ာ္စာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္ကို အျခားစာေရးဆရာေတြက ေ၀ဖန္ၾကတာ။ ဘာတဲ့။ live together အေၾကာင္းပဲ အသားေပးေရးတဲ့ စာေရးဆရာမဆိုလား။ ျပီးေတာ့အဲဒီစာေရးဆရာမက ဇာတ္ေကာင္ အမ်ိဳးသမီးကို နာမ္စားသံုးတဲ့အခါမွာ သူမသည္တဲ့။ ျမန္မာစာေပမွာ သူမဆိုတာလံုး၀မရွိပါဘူး။ အဲသလိုမ်ိဳးေတြမျဖစ္ေအာင္ေပါ့ေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္သိသေလာက္ဥပမာေပးၾကည့္တာ။
ရသစာေပဆိုလို ့ဟိုေန ့ကမွ မစႏၵာရဲ့ ပထမဆံုး၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ ငယ္သူမို ့မသိပါ ဆိုတဲ့ ရသစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္လိုက္မိတယ္။ စာအုပ္ရဲ့နိဒါန္းမွာ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားက အမွာစာေတြအမ်ားၾကီးေရးေပးထားၾကတာ။ အမွာစာေတြအရ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ ၀တၳဳပဲျဖစ္မယ္ဆိုျပီးေတာ့ ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ စာအေရးအသားသြက္ျပီးေတာ့ ပရိတ္သတ္ကို အဆံုးထိဆြဲယူသြားနုိင္တဲ့ ၀တၳဳေကာင္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ ့စာဖတ္ျပီးေတာ့ အဲဒီစာကေနဘာရလိုက္သလဲ စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ ဘာမွလဲမရလိုက္ပါဘူး။ စာေရးသူက စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို ဘာကိုေပးခ်င္သလဲ။ အပန္းေျပ၊ အခ်ိန္ျဖဳန္းရံုသပ္သပ္ပဲဆိုရင္ေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ စာေပအေရးအသားကိုလည္း ေလ ့လာနုိင္ပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ပရိသတ္ကို ဘာမွမေပးနုိင္တဲ့ ၀တၳဳမ်ိဳးပါပဲ။ မစႏၵာလို နာမည္ၾကီးစာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ့ ၀တၳဳကိုေတာင္ အဲလိုမ်ိဳး ေ၀ဖန္လို့ မင္းကဘာေကာင္လဲလို ့ေတာ့ အျပစ္တင္မေစာလိုက္ပါနဲ ့။ စာအုပ္ရဲ့အဆံုးမွာ မစႏၵာကိုယ္တုိင္က သူ အသက္အရြယ္ နဲ ့စာေရးသက္ေလးရလာလို ့ ကိုယ့္စာကိုျပန္ဖတ္မိတဲ့အခါမွာ ရွက္မိပါတယ္လို့ ၀န္ခံထားပါတယ္။ သူ ့လို တက္သစ္စ စာေရးဆရာမေလးကိုေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးတဲ့အေနနဲ ့ အမွာစာေတြေရးေပးတဲ့ ဆရာၾကီးမ်ားရဲ့ ေစတနာကိုလည္းေလးစားမိေၾကာင္းေဖာ္ျပထားတယ္။ :P
သုတပိုင္းကိုေပးတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့သုတကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ တိတိက်က်နဲ့ ေက်ေက်လည္လည္နားလည္နိုင္တာမ်ိဳးကိုပဲေပးသင့္တယ္။ ကိုယ္မသိေသးရင္လဲ ဆႏၵေတြမေစာၾကပါနဲ ။ ဖတ္ပါ။ ေလ့လာပါ။ သံုးသပ္ပါ။ ေက်နပ္ျပီဆိုမွ စာေရးသူကို တင္ျပပါ။ မွ်ေ၀ပါ။
အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေ၀ဖန္ခ်င္တာေလးေတြ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲမသိပါဘူး။ ၀ါသနာလဲ မပါလွပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္၀ါသနာပါတာက သီခ်င္း။ သီခ်င္းထဲမွာမွ ျမန္မာသံစဥ္သီခ်င္း။ ဘယ္ေလာက္ထိ၀ါသနာပါလဲဆိုရင္ အိပ္ခ်ိန္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့အခ်ိန္တစ္၀က္ဟာ သီခ်င္းပဲဆိုေနတာပါ။ သီခ်င္းေတြဆိုရင္လဲ ေတးေရးသူ ၊ မူရင္းအဆိုေတာ္အမည္ေတြကို တစ္ခါေလာက္ဖတ္ဖူးတာနဲ ့အျမဲမွတ္မိေနတာ။ ေသခ်ာတကူးတက မွတ္စရာမလိုဘူး။ စာသားေတြဆိုလဲ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အကုန္မွတ္မိေနတတ္တာ။ဒီေတာ့ သာမာန္လူေတြထက္ေတာ့ သီခ်င္းနဲ ့ပတ္သက္(အမွားေထာက္ျပေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူးပါခင္ဗ်ာ။ ျပန္ျပင္လိုက္ပါျပီ)လာရင္ သိတယ္ဆိုပါစို ့။
ဒါနဲ ့တစ္ရက္ကေတာ့ ေဒါက္တာမတင္၀င္းေရးတဲ့ ျပည္သူခ်စ္ေသာ အနုပညာရွင္မ်ားဆိုတဲ ့စာအုပ္ကိုဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္တဲ့ အနုပညာရႈင္ေတြရဲ့အေၾကာင္း၊ သီခ်င္းေတြအေၾကာင္းကို အမ်ားၾကီး သိလိုက္ရတဲ့အတြက္ သိပ္ကိုေပ်ာ္သြားတယ္။ ဖတ္ရက်ိဳးလဲနပ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာမတင္၀င္းကလဲ ၾကိဳးၾကိဳးစားစားရွာေဖြစုေဆာင္းျပီး တင္ျပထားတာပါ။ အဲဒီမွာ ေျပာစရာတစ္ခုက ျမိဳ ့မျငိမ္းအေၾကာင္းပါပဲ။ မတင္၀င္းကေျပာထားတယ္။ ျမိဳ ့မျငိမ္းဟာ သီခ်င္းစပ္တဲ့အခါမွာ စကာလံုးေလးေတြကို သိပ္ဂရုစိုက္တယ္တဲ့။ မွန္ပါတယ္။ျမိဳ ့မျငိမ္းသီခ်င္းေလးေတြထဲမွာ တကယ့္ကို စကားလံုးလွလွ ဆန္းဆန္းေလးေတြပါပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဆရာ့သီခ်င္းေတြက သံစဥ္ကို ငဲ့ျပီးေတာ့ စာသားကို ဖ်က္လိုက္ရတာ မရွိဘူးတဲ့။ ေတာ္ေတာ့္ကို အံ့ၾသသြားရတယ္။ သီခ်င္းေတြမွာ အဲလိုမ်ိဳးျဖစ္ဖို ့လြယ္တာမွမဟုတ္ဘဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္စာဖတ္ေနရင္းနဲ့ ကြ်န္ေတာ္သိတဲ့ဆရာ့သီခ်င္းေတြကို လိုက္ျပီးေတာ့ စိတ္ထဲကေန ဆိုၾကည့္ေနမိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ သံစဥ္ကိုငဲ့ျပီးေတာ့ စာသားကိုဖ်က္လိုက္ရတာမရွိပါဘူး။ ဆရာ့ကို အရမး္ေလးစားသြားရတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ဆရာ့သီခ်င္းေလးေတြကိုညည္းမိတုိင္း မတင္၀င္းေရးတဲ့အေၾကာငး္အရာေလးကို သတိရေနတယ္။ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ေတြ ့ပါျပီ။ ေလခ်ိဳေသြး ဆိုတဲ့သီခ်င္း။
“ ေလးခ်ိဳေသြးတဲ့ ေလးခ်ိဳေသြးတယ္၊ ခ်စ္လို ့ရယ္မကုန္ုနုိင္တယ္၊ ၀သုန္ဤေျမအသိသက္ေသ တင္မယ္ စင္ၾကယ္ ယဥ္ယဥ္ရယ္ယံုပါ ေလခ်ိဳေသြးရွာတယ္ သူ ေပ်ာ္တာေတြကိုေတာင္ နားေယာင္မိေတာ့မယ္”
ကဲ… အမွန္ကေတာ့ “ေလခ်ိဳေသြးတယ္” လို ့ဆုိရမွာ။ သံစဥ္အရ “ေလးခ်ိဳေသြးတယ္”ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက “သူေျပာတာေတြကိုေတာင္နားေယာင္မိေတာ့မယ္” ဆိုတဲ့ေနရာမွာ “သူေပ်ာ္တာေတြ”လို ့ပဲ သံစဥ္ကိုငဲ့ျပီးဆိုရတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းထဲမွာပဲ “ေၾကာင္ကို ၀မ္းႏွဴတ္ေဆးေကြ်းမိသလို ေတြးမိသကို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ ့နမ္းမယ့္ပံုေပၚတယ္”တဲ့။ “ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ ့နံမယ့္ပံုေပၚတယ္”လို ့ျဖစ္ရမွာေလ။ ဘယ္မလဲ။ စာသားကိုမဖ်က္ရပါဘူးဆုိ။ လုပ္ရက္ပါေပ့မတင္၀င္းရယ္။ဘာပဲေရးေရးပါေလ။ ကိုယ္ေရးမယ့္အေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပုိင္နုိင္ေအာင္ေတာ့လုပ္ၾကပါ။
တျမန္ေန့က forward mail တစ္ေစာင္၀င္လာတယ္။ ေခါင္းစဥ္က ခ်စ္မိုးၾကီးသီခ်င္းရွင္ ကြယ္လြန္ျပီတဲ့။ ဘယ္သူပါလိမ့္ေပါ့။ အဲဒီသီခ်င္းကိုေရးခဲ့တဲ့ ဆရာ ရန္နုိင္စိန္လား။ ဒါမွမဟုတ္ မူရင္းသီဆိုခဲ့တဲ့ ပန္တ်ာေဌးေဌးျမင့္လားေပါ့။ စာကိုဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ နုိင္ငံေက်ာ္အဆိုေတာ္နဲ့သရုပ္ေဆာင္မင္းသားၾကီး ဦးသုေမာင္ကြယ္လြန္တာကိုး။ ဦးသုေမာင္က ခ်စ္မိုးၾကီး သီခ်င္းရွင္မွမဟုတ္တာ။ ခ်စ္မိုးၾကီး သီခ်င္းကေကာင္းလြန္းလို ့ ဘယ္သူဆိုဆို နာမည္ၾကီးတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ။ ခ်ိဳျပံဳးလဲဆိုတာပဲ။ ကိုမင္းေနာင္လဲဆိုတာပဲ။ ဘယ့္နွယ့္သုေမာင္က ပဲ သီခ်င္းရွင္ျဖစ္ရတယ္လို့ ။ သုေမာင္ရဲ့ နာမည္ေက်ာ္သီခ်င္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္၀င္ေတး ပန္းဦးပန္မယ့္သူတို့ ၊ ေနာက္ စီးရီးလိုက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ဂုဏ္ၾကီးရွင္တို ့ဆိုရင္လဲေတာ္ေသး။ ခ်စ္မိုးၾကီး သီခ်င္းရွင္တဲ့။ ေနာင္ ျမန္မာသီခ်င္းေတြကို ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ ခ်စ္မိုးၾကီးရဲ့ မူရင္းဆိုသူဟာ သုေမာင္ပါလို့ အမွတ္မွားသြားေစနုိင္တဲ့ ေရးသားမွူမ်ိဳးပါ။ မူရင္းအဆိုက သုေမာင္မဟုတ္သလို ေရးသူကလဲ သုေမာင္မဟုတ္လို ့ခ်စ္မိုးၾကီးသီခ်င္းရွင္လို ့မသံုးနွဳန္းသင့္ပါဘူး။
ဟုိတေလာက အြန္လိုင္းထဲမွာ ဘေလာ့ေတြကိုေလွ်ာက္ဖတ္မိေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အသိအစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္က လူခြ်န္လူေကာင္းဆိုျပီး တင္ထားတာ။ ကြ်န္ေတာ္အံ့ၾသသြားတယ္။ အဲဒီအစ္ကိုၾကီးကမွ ျမန္မာသီခ်င္းေတြမၾကိဳက္တာ။ နားေထာင္ေလ့မရွိတာ။ဒါနဲ ့၀င္ေမႊၾကည့္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲက စာေရးသူတစ္ေယာက္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ဆီ ေရးဖို ့ေတာင္းဆိုထားလို ့ထင္ပါရဲ့။ ဘေလာ့ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သီခ်င္းေတြေရးထားတာေတြ ့ပါတယ္။ ဒါနဲ ့အဲဒီအစ္ကိုၾကီးေရးထားတဲ့ လူခြ်န္လူေကာင္းကို ၀င္ဖတ္လိုက္တယ္။ သီခ်င္းအေၾကာင္းအရာကို အမ်ားၾကီးေရးမထားဘဲနဲ ့ သီခ်င္း စာသားကိုသာ အေလးထားေရးထားတာေတြ ့တယ္။ သီခ်င္းကိုလဲ you tube နဲ့တင္ထားေပးတယ္။
စာသားေတြကို ဖတ္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ေသာက္ေသာက္လဲ မွားေနတယ္ဗ်ာ။ တစ္လံုးစ နွစ္လံုးစ မွားတာေလာက္ကေတာ့ ကိစၥမရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ သီခ်င္းေရးသူကိုယ္တုိင္ ဂရုတစိုက္နဲ ့ လွလွပပေလး ေရးထားတဲ့ စာသားမ်ိဳးဆို၇င္ေတာ့ သိပ္ကို နွေျမာစရာေကာင္းလွပါတယ္။ လူခ်ြန္လူေကာင္းကို ေရးသူ ျမိဳ ့မျငိမ္း ေျပာျပထားတာက “ေခတ္မီမီ ကမၻာၾကည့္ ၾကည့္ျမင္တဲ့” ။ အရာရာမွာ နုိင္ငံတကာနဲ ့ရင္ေဘာင္တန္းနုိင္ေအာင္ ဘာကိုပဲ စဥ္းစားျပီးလုပ္လုပ္ သာမာန္မၾကည့္နဲ ့၊ ကမၻာနဲ ့ယွဥ္ၾကည့္၊ ကမၻာၾကည့္ၾကည့္။ ေခတ္မီမီေတြးလို ့ဆိုလိုခ်င္တာပါ။အသံုးအနွဳန္းေလး ဘယ္ေလာက္ လွလိုက္သလဲ။ ဘေလာ့ဂါအစ္ကိုၾကီးေရးထားတာက “ေခတ္မီမီ ကမၻာၾကီး ၾကည့္ျမင္”တဲ့။ ကမၻာၾကီးကို ၾကည့္ျမင္ျပီးေတာ့ ဘာလုပ္ရမွာတုန္း။ သီခ်င္းေရးသူရဲ့ ေစတနာနဲ့ အေမွ်ာ္အျမင္ရွိပုံ က သူနဲ ့က်မွ လံုး၀ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတယ္။
ေအာက္မွာ ေပးထားတဲ့ ကြန္မန္ ့ေတြကိုလုိက္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ အဲဒီသီခ်င္းစာသားေလးလိုခ်င္ေနတာ ၾကာလွျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ တင္ေပးတဲ့ အစ္ကိုၾကီးကိုေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေတာင္ပါေသးတယ္။ ဒါနဲ ့ေၾသာ္.. စာေရးသူျပင္ခ်င္လဲျပင္နုိင္ေအာင္၊ သီခ်င္းကိုမွတ္သားသိမ္းဆည္းထားခ်င္တဲ့သူေတြအတြက္လဲ အမွတ္မမွားေအာင္ ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ္သိတာေလးကို ကြန္မန္ ့ေပးလိုက္ပါတယ္။ positive သေဘာပဲေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒီကြန္မန္ ့ကို ဖ်က္ပစ္လိုက္တယ္ဗ်။ မွားေနတာကိုျပင္လားဆိုေတာ့လဲ မျပင္ဘူး။ ငယ္စဥ္အခါ သမိုင္းသင္ခဲ့ရတုနး္က ၾကံကိုအဖ်ားကေနစစုပ္မိတဲ့ ရာဇသၾကၤန္အမတ္ၾကီးကို တကယ့္ကို ေလးစားသြားမိတယ္။ ပညာရွိၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ့္အယူအဆအမွားကို လူငယ္တစ္ေယာက္က ေထာက္ျပတဲ့အခါမွာ မွားပါတယ္လို ့ ၀န္ခံရဲတဲ့ သတိၱကိုေပါ့။ အမွားကို ၀န္ခံရဲတဲ့သတၱိက လူတိုင္းမွာမရွိဘူးေနာ။
အျခားဘေလာ့ေတြမွာ တင္ထားတဲ့ ေမလွျမိဳင္ရဲ့ေဆာင္းအမီ၊ ေမရွင္ရဲ့ပိ်ဳ ့မွာတမ္း၊ သီခ်င္းေတြကိုေတာ့ ဖတ္ရံုပဲဖတ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ကြန္မန့္ေပးျပီး အမွားျပင္ေပးတာမ်ိဳးေတာ့မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။
ကြ်န္ေတာ္က သီခ်င္းခ်စ္သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဂီတကို မေလ ့လာ မလုိက္စားခဲ့ေပမယ့္ ၀ါသနာပါသည္အေလ်ာက္တီးမိေခါက္မိတာေလးေတြရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္ စာအုပ္စာေပထဲမွာ အမွားေလးေတြ ေတြ ့ေနရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နားမလည္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာဆို အမွားေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားပါေနမလဲ။ ဒီလိုသာဆိုရင္ျဖင့္ စာအုပ္စာေပလူ ့မိတ္ေဆြဆိုတဲ ့စကားပံုကို ျပင္ရေတာ့မယ္ထင္ပါ့။ စာေပထဲမွာလဲ အဆိပ္အေတာက္ေတြရွိတယ္။
နိဂံုးခ်ဳပ္အေနနဲ ့ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့…. စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ့ တာ၀န္ဟာ အရမး္ကိုၾကီးမားပါတယ္။ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ၊ စာေပ နဲ့ စကားကို ေစာင့္ေရွာက္ရာမွာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ့အခန္းက႑က အမ်ားၾကီးအေရးပါပါတယ္။ ျပီးေတာ့ နိုင္ငံေတာ္တိုးတက္ၾကီးပြားေရးမွာ ကေလာင္လက္နက္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ထိေရာက္လွတယ္ဆိုတာလဲ သိၾကျပီးျဖစ္မွာပါ။
ဒီေတာ့ စာေရးသူမ်ားအေနနဲ ့မိမိစာတစ္ပုဒ္ကို publish လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ရဲ့စာေပထဲမွာ အဆိပ္အေတာက္ေလးမ်ား ပါမသြားေအာင္ ဂရုစိုက္ၾကပါလို ့တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို ့ဒီစာကိုေရးျဖစ္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ငယ္စဥ္ကရခဲ့တဲ့ အနည္းငယ္ေသာ စာေပအဆိပ္အေတာက္မ်ားကို ခုထိ တိုက္ထုတ္ေနရဆဲ ျဖစ္ေနလို့ပါခင္ဗ်ာ။
(စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုပိုင္းဆိုတာထက္ ကိုယ္တင္ျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာပိုင္းကိုပဲ ဦးစားေပးေရးထားတာပါ။ သတ္ပံုကိစၥကလဲ မမွားသင့္တာမ်ိဳးေတြ မမွားရေအာင္၊ သူမ်ားကမွားေနရင္လဲ ျပင္ၾကရေအာင္ ခ်ျပတာပါ။ နည္းနည္းခ်င္းစီ တျဖည္းျဖည္း ဂရုစိုက္သြားရင္ အားလံုးအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြခ်ည္းပါပဲ။ positive သေဘာေဆာင္ျပီးေရးတာပါခင္ဗ်ာ။)

ကြ်န္ေတာ္နွင့္အိပ္မက္မ်ား

အေဖ၊ အေမနဲ ့ကြ်န္ေတာ္။ စုစုေပါင္းသံုးေယာက္ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့တစ္ဦးတည္းေသာညီမအငယ္ဆံုးေလးက မ်က္နွာငယ္ေလးနဲ ့ေရာက္လာတယ္။ သူက ေမးခြန္းတစ္ခုကိုေမးခ်င္လို ့တဲ့။ သူေမးခ်င္တဲ့ေမးခြန္းက အေမက ဘာျဖစ္လို ့ ေက်ာင္းဆရာမ မျဖစ္တာလဲတဲ့။ သူ ့စိတ္ထဲမွာ အေမက ပညာတတ္မဟုတ္တဲ့အတြက္ အားငယ္ေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဖက ေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားျပီး စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ ့ညီမေလးကိုၾကည့္တယ္။ ညီမေလးရဲ့မ်က္နွာ ညိွဴူးသြားတယ္။ သူေၾကာက္ေနတယ္။ သူ၀မး္နည္းသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ညီမေလးကို အနားကို ေခၚျပီးေတာ့ အေမတို ့ငယ္ငယ္တုနး္က ရြာမွာပဲၾကီးျပင္းလာရတာဆိုေတာ့ ပညာမသင္ခဲ့ရဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာမ မျဖစ္တာေပါ့လို ့ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆိုလိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဖက ညီမေလးကို ထရိုက္ဖို ့ၾကိဳးစားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ၾကားက၀င္လိုက္တယ္။ အေဖက ဒီကိစၥကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းေပးခ်င္လို့လဲ။ ကေလးကိုရိုက္လိုက္တာနဲ့၊ ကေလးကိုေျခာက္လိုက္တာနဲ ့ကိစၥကေျပလည္သြားမလားဆိုျပီး ျပန္ေျပာေတာ့ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို ရိုက္ဖို ့ၾကိဳးစားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလဲ ကြ်န္ေတာ္ခုလိုမ်ိဳး အခက္အခဲေတြ ဒုကၡေတြ ေတြ ့ေနရတာ အေဖတို ့ေၾကာင့္၊ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုခုဆို သိမ္ငယ္သလိုခံစားေနရတာ အေဖတို ့ေၾကာင့္၊ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ မေျပလည္ရတာ အေဖတို ့ေၾကာင့္ဆိုျပီး စိတ္ေတြ ထိန္းမရျဖစ္လာျပီး အေဖ့ကို ျပန္္ရိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္စီးေနတဲ့ဖိနပ္နဲ ့ျပန္ရိုက္တယ္။
အဲလိုအိပ္မက္မက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္စိတ္နွလံုးမၾကည္လင္စြာနဲ ့နိုးထလာခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုအိပ္မက္မ်ိဳးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွမမက္ခ်င္ပါဘူး။ အ၇င္တစ္ခါကလဲ အိ္ပ္မက္ထဲမွာ အေဖနဲ ့အေမကို ၀ါးလံုးရွည္ၾကီးနဲ ့အျငိွဳးတၾကီး ရိုက္ဘူးခဲ့ျပီ။ အဲလိုေတြမက္ျပီးတိုင္းလဲ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ပင္ပန္းရတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လဲ စက္ဆုပ္မိတယ္။
ခုတစ္ခါအိပ္မက္ထပ္မက္ေတာ့ အရင္လ ရန္ကုန္မွာ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့အျဖစ္ကေလးကို သတိရမိတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ ဇနီးရဲ့ ေဆြမ်ိဳးတစ္စုနဲ ့စားေသာက္ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္မွာ ညစာစားေသာက္ၾကတုနး္ကေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးရဲ့ သံုးနွစ္သားအရြယ္ တူေလးက စားပြဲ၀ိုင္းတစ္ခုလံုးေလွ်ာက္ပတ္ေဆာ့ျပီးစားေသာက္ေနတာပါ။ ေဆြမ်ိဳးေတြစံုစံုညီညီနဲ ့စလိုက္ေနာက္လိုက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ပဲြေလးပါပဲ။ အဲလိုေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးေလးေၾကာင့္ လိေမၼာ္ရည္ဖန္ခြက္တစ္ခြက္က်ကြဲသြားတယ္။ စားေသာက္၀ို္င္းတစ္ခုလံုးရုတ္တရက္ျငိမ္က်သြားတယ္။ ဒီေတာ့ ကေလးလဲ ေၾကာက္သြားတယ္။ မ်က္နွာေလးက ငယ္သြားလိုက္တာ သနားစရာေလး။ အဲဒီအခ်ိန္္မွာပဲ ေဘးနားက အဘြားလုပ္တဲ ့သားေလး ဖန္ခြက္ကြဲေတြ ရွကုန္မယ္ဆိုျပီး ကေလးကို ေနရာကေနဖယ္လိုက္တယ္။ က်န္တဲ့ မိသားစု၀င္ေတြကလဲ ဘာမွမျဖစ္သလိုပဲ ကေလးကို ျပန္ျပီး စေနာက္ရင္းနဲ ့အာရံုလႊဲလိုက္ၾကတယ္။ ကေလးငယ္လဲ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့သလိုပဲ ခ်က္ခ်င္းနဂိုအတိုင္းျဖစ္သြားတယ္။ အျခားသူေတြေတာ့မသိဘူး ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေတြးလိုက္မိတယ္။ ငယ္စဥ္တုန္းက ကိုယ့္ရဲ့ ရင္ေသြးငယ္ေလးေတြေၾကာက္လန္ ့စိုးရိမ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးမိဘေတြက ဘယ္လိုတုန့္ ျပန္မွဴေတြေပးခဲ့သလဲဆိုတာပဲ။ ကေလးေဆာ့တာကို အျပစ္တစ္ခုလုပ္ျပီး ကေလးကို ဆူပူၾကိမ္း ေမာင္းၾကမလား၊ ကေလးရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ဒဏ္ရာမရေအာင္ ကေလးကို ေဖးမလား။(သင္ဆိုရင္ေကာ ဘာလုပ္ျဖစ္မလဲ)
ကြ်န္ေတာ္က ငယ္စဥ္ကတညး္က ၀မ္းနညး္တတ္ပါတယ္။ သိမ္ငယ္တတ္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြက အဲဒါေတြနဲ ့မ်ား ပက္သက္ေနမလား။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲလိုအိပ္မက္ေတြကို မုန္းတယ္။

အေထာက္အကူ

ကြ်န္ေတာ္တို ့အခုေနတာက အိပ္ခန္းနွစ္ခန္းနဲ ့မီးဖိုေခ်ာင္ ဧည့္ခန္းတြဲပါတဲ့ တိုက္ခန္းေလးပါ။ စင္ကာပူအစိုးရရဲ ့စည္းကမ္းအရကေတာ့ အနည္းဆံုးလူေလးေယာက္ပဲေနခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို့ ့အိမ္ရွင္ကေတာ့ လူေျခာက္ေယာက္ေနခြင့္ေပးထားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ကေတာ့ စုစုေပါင္း လူရွစ္ေယာက္ေနပါတယ္။ တစ္ခန္းကို လူသံုးေယာက္နဲ ့ နွစ္ခန္းဆိုေတာ့ေျခာက္ေယာက္၊ ဧည့္ခန္းမွာ နွစ္ေယာက္ေနပါတယ္။ ေလးေယာက္သာ သတ္မွတ္ထားတဲ့အခန္းေလးမွာ လူရွစ္ေယာက္ေပါင္းေနတယ္ဆိုေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့။ ေနတဲ့သူေတြကလဲ ေယာက္်ားေလးေတြခ်ညး္ပဲဆိုေတာ့ အိမ္သန္ ့ရွင္းေရးက လုပ္လို ့မနိုင္ေအာင္ပါပဲ။
မီးဖိုေခ်ာင္က အဆိုးဆံုးေပါ့ဗ်ာ။ ခုဆိုရင္ မီးဖိုခန္းမွာ ပိုးဟတ္ေတြက ေထာင္ခ်ီေနတာပါပဲ။ ထမင္းဟင္းက်န္ေတြကို ညအခါ အုပ္ေဆာင္းမထားရင္ျဖင့္ ပိုးဟတ္ေတြက ၀ိုင္းသမေတာ့တာပါပဲ။
ဒီေန့ သန္ ့စင္ခန္း၀င္ရင္းနဲ ့ ပိုးဟတ္တစ္ေကာင္ဟာ သန္ ့စင္ခန္းရဲ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္လန္ေနတာကို ေတြ ့ရတယ္။ ၾကမ္းျပင္ကလဲ စိုစြတ္ေနေတာ့ သူ ့ရဲ့ ေတာင္ပံေတြနဲ ့ကပ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ သူ ့ခမ်ာ ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ ့အစြမ္းကုန္ရုန္းကန္ထေနေပမယ့္ သူ ့ရဲ့ ၾကိဳးစားမွူက အခ်ညး္အနွီးျဖစ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ ဒီအတိုင္းသာ ထားလိုက္ရင္ေတာ့ ဒီပိုးဟတ္ကေလးဟာ သူအသက္ရွင္သန္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေနရင္းနဲ ့အသက္သာေသဆံုးသြားမွာပဲလို ့။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူၾကိဳးစားေပမယ့္ သူရုန္းကန္ရင္ဆိုင္ေနရတာက သူ ့အားနဲ ့မတန္မ်ွတဲ့ ၾကမ္းျပင္ရဲ့ စိုစြတ္မွူ။ ျပီးေတာ့ သူ ့ရဲ့ ေျခလက္ေတြရဲ့ဆုပ္ကိုင္စရာက ဘာမွခိုုင္ျမဲမွူမရွိတဲ့ ေလ ျဖစ္ေနတယ္ေလ။
ကြ်န္ေတာ္လဲ ေဘးနားမွာရွိေနတဲ့ ခပ္မာမာအမွိဳက္ကေလးတစ္ပင္ကို သူ ့ရဲ့ ေဘးမွာ အေထာက္အကူအျဖစ္ထားေပးလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူ ့ရဲ့ ေျခလက္ေတြဟာ အဲဒီအေထာက္အကူေလးကို ဆုပ္ကိုင္မိျပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ရပ္တည္သြားနုိင္ပါတယ္။
ဒီလိုပါဘဲ ကြ်န္ေတာ္တို့ တစ္ေတြအခက္အခဲတစ္ခုနဲ ့ရင္ဆိုင္ေနၾကရတဲ့အခါမွာ အားလံုးလိုလုိကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာရုန္းကန္ထေနၾကတာပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရဲ့ခံနုိင္ရည္စြမ္း၊ ကိုယ့္ရဲ့ အားအင္နဲ ့မတန္ေအာင္ ခက္ခဲလွတဲ့အေနအထားမ်ိဳးမွာေတာ့ အေထာက္အကူဆိုတာလုိအပ္လာတာပါပဲ။ အဲလိုအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ရုန္းကန္မထဘဲ အျခားအေထာက္အကူကိုယူခ်င္ေကာင္းရဲ့လို ့ဘယ္အျပစ္ဆိုသာမလဲေနာ္။ အဲဒီအေထာက္အကူကလဲ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာမွမဟုတ္တဲ ့အရာေလးတစ္ခုလဲျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီဘာမွမဟုတ္တဲ ့အေထာက္အကူေလးကလဲ
ၾကိဳးစားရုန္းကန္ထေနရတဲ့ သူတစ္ေယာက္အတြက္ မဟာတံတုိင္းၾကီးတစ္ရပ္လဲျဖစ္သြားတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါေလးကို ဂရုျပဳျပီးေတာ့ လူ ့ဘ၀ရဲ့ တိုေတာင္းလွတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ သူတစ္ပါးအတြက္ ကိုယ္တတ္နိုင္တဲ ့အေထာက္အကူေလးတစ္ခုေလာက္ ဖန္တ္ီးေပးနုိင္ခဲ့ၾကပါေစ။

ေခြးေလး ၊ ၾကိဳးႏွင္ ့ စက္ဘီး

ေခြးေလး ၊ ၾကိဳးႏွင္ ့ စက္ဘီး

တစ္ခါတုန္းက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္မွာ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ရွိခဲ့တယ္။
ေခြးေလးဟာ လူတစ္ေယာက္နဲ ့မျခား တတ္သိနားလည္ျပီး အလြန္ကို လိမၼာတဲ့ေခြးေလးပါတဲ့။
ေကာင္ေလးကလဲ သူ ့ေခြးေလးကိုသိပ္ခ်စ္တာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ေခြးကေလးမွာ ခ်ိဳ ့ယြင္းခ်က္ရွိတယ္။
အဲဒါကဘာလဲဆိုေတာ့ သူဟာ စက္ဘီးဆို အရမ္းေၾကာက္တယ္တဲ့။
အိမ္ေရ့ွကေန စက္ဘီးတစ္စီးျဖတ္သြားတယ္ဆို၇င္ပဲ ေခြးကေလးဟာ အိမ္ထဲကိုေျပး၀င္လာျပီး
ကုတင္ေအာက္မွာ ထိတ္လန္ ့ၾကီးစြာ ပုန္းေအာင္းေနရတယ္။
ဒါကို ေကာင္ေလးက မေက်နပ္ဘူး၊ အားမရဘူး။
စက္ဘီးဆိုတာ ေၾကာက္စရာမဟုတ္မွန္း ေခြးကေလးသိေအာင္ သူၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။
ေကာင္ေလးက ေခြးေလးကို သစ္ပင္တစ္ပင္မွာ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ ့ခ်ည္ေႏွာင္ထားလိုက္တယ္။
အဲဒီေနာက္မွာ သစ္ပင္ကိုပတ္ျပီး စက္ဘီးစိီးပါတယ္။
ေခြးကေလးဟာ အရမ္းသနားစရာေကာင္းေအာင္ တအီအီေအာ္ျပီး ေၾကာက္ရြ ့့ံေနရွာတယ္။
ေကာင္ေလးဟာ စက္ဘီးကိုရပ္မေပးပါဘူး။
စက္ဘီးဆိုတာ ေၾကာက္စရာမဟုတ္မွန္း ေခြးကေလးသိေအာင္ သူဆက္စီးခဲ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေခြးကေလးဟာ ေၾကာက္လန္ ့တဲ့ စ္ိတ္နဲ ့ပဲ ေနရာမွာတင္ေသဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။
ေကာင္ကေလးေစတနာဟာ ေ၀ဒနာျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္။
အဲေန ့ညမွာပဲ ေကာင္ေလး အိပ္မက္မက္ပါတယ္။
အိပ္မက္ထဲမွာ ေခြးကေလးကေျပာတယ္။
သူ ့မွာအရင္ဘ၀က စက္ဘီးအတိုက္ခံရျပီးေသဆံုးသြားခဲ့ရလို ့ဒီဘ၀မွာ စက္ဘီးဆိုရင္ ေၾကာက္လန္ ့ခဲ့ရတယ္။
စက္ဘီးနဲ ့လဲ ေ၀းေအာင္ေနတယ္။
ဒါေပမယ့္ သခင္ေၾကာင့္ သည္ဘ၀မွာလဲ စက္ဘီးနဲ ့ေသခဲ့ရျပီ။
သခင္မယံုရင္ စံုစမ္းဖို ့ဆိုျပီး အရင္ဘ၀က မိဘေတြရဲ ့ေန၇ပ္လိပ္စာကိုပါ ေျပာျပသြားခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေန ့မွာ ေကာင္ေလးသြားစံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ အမွန္တကယ္ျဖစ္ေနတာကိုေတြ ့ခဲ့ရတယ္။
ျဖစ္ရပ္မွန္မဂၢဇင္းမွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ရပ္ပါ။
ေခြးကေလးကေတာ့ သခင္ကၾကိဳးခ်ည္ခဲ့လို ့ သူ ့ရဲ့ခံစားခ်က္ကို သခင္ကို ထုတ္ေျပာခြင့္ရခဲ့တယ္။
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၾကိဳးခ်ည္ခဲ့မိတဲ့ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ …………………..

သုေမာင္

ဒါကေတာ့သုေမာင္သီခ်င္းေလးေတြပါ
၁)လွမဥၹဴ
၂)နဂါးနီ
၃)ဘုန္းေမာင့္သက္လွယ္
၄)မာနရွင္
၅)ပပ၀င္း
၆)လကဆုန္
၇)ေတာ္ေတာ္ေရႊပုပၸါး
ဂ)ဘရဏီ
၉)ခ်စ္မိုးေဆြ

အခ်စ္ဆိုတဲ ့သစ္ပင္ေလး

အခ်စ္တဲ့။
ဘယ္သူမဆိုအခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို လိုခ်င္ၾကတယ္။
အဲဒီအခ်စ္ကို ရတဲ့သူေတြရွိသလို မရရွိခဲ့တဲ့သူေတြလဲရွိတယ္။
ရရွိျပီးမွ မထိန္းသိမ္းတတ္လို ့၊ တန္ဖိုးမထားတတ္လို ့အခ်စ္နဲ့ေ၀းသြားၾကတဲ့သူေတြရွိသလို လံုး၀လက္လြတ္ဆံုးရွဳံးလိုက္ရတဲ့သူေတြလဲ ဒုနဲ့ေဒးပါ။
တကယ္တမ္းေတြးၾကည့္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ။ ကြ်န္ေတာ္သိထားတဲ့ အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ဆိုတာ အခ်စ္ပါပဲ။ တကယ္တမ္းတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ရင္ထဲအသည္းထဲကေန နင့္နင့္ကာကာကို ခ်စ္ေနၾကျပီဆိုရင္ျဖင့္ အခ်စ္ဆိုတာကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္လို ့မရေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်စ္ဟာ ကိုယ္ ့ရဲ့ အယူအဆေတြ ကိုယ့္ရဲ့ အတၳေတြ ကိုယ့္ရဲ့မာနေတြကိုေတာင္ အလိုလိုအရည္ေပ်ာ္က်ေပ်ာက္ကြယ္ေစပါတယ္။
သူကပိုခ်စ္တယ္၊ ငါကပိုခ်စ္တယ္လို ့ထင္ေနၾကေသးတယ္ဆိုရင္ အဲဒါအခ်စ္မဟုတ္ေသးပါဘူး။ တကယ္တမ္းခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ခ်စ္ေနရတာေလးကိုက အရသာေလးရွိေနျပီး သူသာတယ္ ငါသာတယ္ဆိုတာမ်ိဳးမရွိေတာ့ဘူး။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အျပန္အလွန္ခ်စ္ၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တဖက္သတ္ခ်စ္ေနတာမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ ကို္ယ့္ခ်စ္သူအတြက္ ကိုယ္ျဖည့္ဆည္းေပးလုိက္ရတာ ကို္ယ္ေပးဆပ္လိုက္ရတာေလးကိုက ကုိယ့္အတြက္ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္စရာေလးပါ။ အဲဒီအခ်စ္မွာျပန္လည္ရလိုမူဆိုတာလဲ ကင္းေ၀းေနပါေသးတယ္။ ကိုယ့္ခ်စ္သူအဆင္ေျပေနရင္၊ ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ ကိုယ္ကအလိုလိုပီတိေတြျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ခ်စ္သူမွာကိုယ္နဲ ့မကိုက္ညီတဲ့သေဘာတရားေတြ၊ စရုိက္ေတြရွိေနတာေတာင္ အဲဒါေလးေတြကို အျပစ္လို ့မျမင္ဘဲ နားလည္ေက်နပ္နုိင္ပါေသးတယ္။
အခ်စ္ဆိုတာမ်ိဳးဟာ ရွာေဖြေနလို ့လဲ ေတြ ့ရွိနိုင္တဲ့ အရာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ ရင္ထဲကိုေရာက္ေနတာေတာင္ မသိလိုက္တဲ့အခါမ်ိဳးလဲ ရွိတတ္ပါတယ္။
အဲလိုအခ်စ္မ်ိဳးရင္ထဲေရာက္ေနျပီ၊ ကို္ယ္ပိုင္ဆိုင္ထားရျပီဆိုရင္ အဲဒီ အခ်စ္ဆိုတဲ့သစ္ပင္ေလး ရင္ထဲမွာ အျမဲရွင္သန္ၾကီးထြားေနေအာင္၊ အျမဲလန္းဆန္းေနေအာင္ ျပဳစုေစာက္ေရွာက္ဖို ့တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသတိမထားမိၾကဘူး။ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကတယ္။ဖာသိဖာသာေနၾကတာမ်ားတယ္။ အခ်စ္ဆုိတဲ ့သစ္ပင္ေလးကို တယုတယတန္ဖိုးထားျပီးထိန္းသိမ္းျပဳစုဖို ့ထက္ ကိုယ့္ရဲ့ ပင္ကိုယ္ဗီဇ၊ ပင္ကိုယ္၀ါသနာ၊ ပင္ကိုယ္စရိုက္အတိုင္းပဲ ေနသြားတတ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ရင္ထဲမွာဖြံ ့ျဖိဳးစ ျပဳေနတဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ သစ္ပင္ေလးဟာ တျဖည္းျဖည္း အာဟာရျပတ္လပ္ျပီး ေသဆံုးသြားပါတယ္။အဲဒီလို ကြ်န္ေတာ္တို ့ဘ၀မွာရခဲလွတဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့သစ္ပင္ေလးကို ျပဳစုဂရုစိုက္ဖို့ မေမ ့ၾကပါနဲ ့။ ဒီလိုဂရုစိုက္တဲ့အခါမွာ ကုိယ့္ရင္ထဲမွာရွိေနတဲ့ အခ်စ္သစ္ပင္ေလးကိုသာမက သူ ့ရင္ထဲမွာရွိေနတဲ့ အခ်စ္သစ္ပင္ေလးကိုပါ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အျပန္အလွန္ ဂရုတစ္ိုက္ထိန္းသိမ္းသြားၾကမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို ့ေတြ ပိုင္ဆိုင္ရရွိေနတဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့သစ္ပင္ေလးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို ့အသက္ရွိေနသမွ် ရွင္သန္ေနမွာပါ။ အဲဒီအခ်စ္ဆိုတဲ့သစ္ပင္ေလးေၾကာင့္လဲ ကြ်န္ေတာ္တို ့ေတြရဲ့ ေနေနရတဲ့ ဘ၀ကို ေက်နပ္ပီတိေတြျဖစ္ေနၾကမွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို ့တင္မက ကြ်န္ေတာ္တို ့ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြေတာင္ အားက်အတုယူစရာအျဖစ္တည္ရွိေနမွာပါ။ အဲေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားျပီး ခ်စ္ေနၾကသူႏွစ္ေယာက္စလံဳး ဂရုတစိုက္ထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ သင့္ေၾကာင့္ အခ်စ္ဆိုတဲ့သစ္ပင္ေလး မညိွုဳးႏြမ္း မပ်က္စီး မေသဆံုးပါေစနဲ ့ လို ့။

ဂ်ဴး၀တၳဳထဲက စာပုဒ္တစ္ပုဒ္

ခါလီဂ်ီဘရန္ကေျပာဘူးတယ္။
နာက်င္မွူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တုိ ့ေတြကိုယ္တုိင္ေရြးယူခဲ့တာျဖစ္တယ္တဲ့ ။
တို ့လူသားေတြရဲ့စိတ္၀ိညာဥ္ဆိုတာက မၾကာခဏဆိုသလို စစ္တလင္းတစ္ခုျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ကုိယ္တို ့ရဲ့ အလိုရမၼက္ေတြ၊ မြတ္သိပ္မွူေတြကို ဆင္ျခင္တံုတရားေတြ၊ စီရင္ခ်က္ေတြနဲ ့ခုခံတုိက္ခိုက္ေနရတဲ့စစ္ေျမျပင္ေပါ့။ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ ့ အလိုရမၼက္ဟာ စိတ္၀ိညာဥ္ပင္လယ္ျပင္ခရီးမွာ တက္မနဲ ့ရြက္ပမာတူတယ္၊၊
တက္နဲ ့ရြက္တစ္ခုခုပ်က္ရင္ ကိုယ္တို ့လဲ လြင့္စင္ေမ်ာသြားမွာပါပဲ။ဆင္ျခင္တံုတရားတစ္ခုတည္းနဲ ့ဆိုရင္ ဒါဟာ အဓမၼအက်ဥ္းခံေနရသလိုပဲ။ အလုိရမၼက္နဲ ့ခ်ည္းဆိုရင္လဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖ်က္ဆီးပစ္မယ့္ မီးေတာက္မီးလွ်ံပဲ။ ဒီႏွစ္ခုကို ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ၾကိဳးစားၾကရမွာပါပဲ။ မင္းမရွိတဲ့ ကုိယ့္ရဲ့ကမၻာဟာ ငရဲတစ္ခုပါပဲ။ အဲဒီငရဲကို ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းယူခဲ့ရတာပါ။

ပညာမရွိေသာသူေဌးသားအေၾကာင္း ႏွင္ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္

ျပာသိုလျပည့္ အေမေန ့ အတြက္ရယ္ဆိုျပီးေတာ့ေရးတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို ေရးခ်င္ေနတာၾကာပါျပီ။အကိုးအကားေလးကို ရွာလို ့မရေသးလို ့ပါ။ အဲဒါေလးကို တာရာမင္းေ၀လဲေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ သူေရးတာကို ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ေနာက္ အရမ္းကို သေဘာက်ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ထားတာလဲၾကာျပီဆိုေတာ့ သူ ့စာေတြလဲေမ့ကုန္ပါျပီ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္စာနဲ ့ကိုယ္စကားနဲ့ကိုယ္ပဲေရးရေတာ့မွာေပါ့။
အျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းသိၾကတဲ့ မူလတန္းသင္ရိုးပါ ဆားတံုဆရာေတာ္ေရးသားထားတဲ့ ပညာမရွိေသာ သူေဌးသားအေၾကာင္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဒီကဗ်ာေလးကိုသင္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္က ပညာမဲ့ျခင္းရဲ့ အျပစ္ကို အထိတ္တလန္ ့နဲ ့သိခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တာရာမင္းေ၀ရဲ့ အျမင္ကေလးကို သိသြားရတဲ့အခိ်န္မွာ..... (သို ့) ဘ၀ရဲ့ ဒုကၡေတြနဲ ့ၾကံဳေတြ ့ရတဲ့အခါမွာေတာ့...............



“ေရွးသေရာအခါ၊ ျပည္ဗာရာ၀ယ္
ကုေဋၾကြယ္သား၊ သူေဌးအားလွ်င္
သားတစ္ေယာက္ျဖစ္”
ဗာရာဏသီျပည္ၾကီးတြင္ ကုေဋေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာၾကြယ္၀ေသာ သူေဌးၾကီး ၌ တစ္ဦးတည္းေသာသားတစ္ေယာက္ရွိေလ၏ေပါ့ဗ်ာ။
“ခ်စ္၍တေစ၊ အိမ္မွာေန၍
စာေပမက်” တဲ ့
သူေဌးၾကီးက သူ ့သားကိုခ်စ္လို ့ အိမ္မွာပဲေနေစျပီး ပညာသင္မေပးခဲ့လို ့ကေလးခမ်ာ စာေပမတတ္ဆိုပါလား။ သနားစရာေကာင္းလိုက္တဲ့ကေလး။
“မိဘစုေတ့ ၊ ခႏၶာေရြ ့ေသာ္
အေရ့ွအေနာက္၊ ေတာင္ေျမာက္ဘယ္မွာ
မသိပါျငား၊ သူေဌးသားသည္”
ဒီလိုမိဘေတြအသက္ထင္ရွားရွိစဥ္က သားသမီးကိုခ်စ္လြန္းလို ့ ပညာသင္မခိုင္းရက္ခဲ့ေတာ ့မိဘေတြ မရွိတဲ့ေနာက္ သူေဌးသားခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ အခက္အခဲေတြျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဘာဆိုဘာမွ မတတ္သိခဲ့ေတာ့ဘူးေလ။သူဘယ္ေလာက္ ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ခဲ့ရမလဲ။
“သိုထားမတတ္၊ အရပ္ရပ္၌
အပ္ႏွံဥစၥာ၊ရွိသည့္ငွာကို
မ်ားစြာကြ်န္ေပါင္း၊ မေကာင္းခိုးသူ
ူယူ၍ေျပးေရွာင္”
ရက္စက္လိုက္တဲ့ေလာကၾကီး ။ မိဘေတြရွိစဥ္ေကာင္းစားစဥ္အခါတုန္္းက ကိုယ့္လက္ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ကြ်န္ေတြကအစ အားလံုး အားလံဳးဟာ မိဘလဲမရွိ ပညာလဲမတတ္တဲ့ လူငယ္ေလးအေပၚကို နည္းနည္းေလးမွမေထာက္ထား။ ရွိသမွ်ဥစၥဓန အားလံဳးကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ လိမ္လည္လွည့္ျဖားျပီး ယူူေဆာင္ထြက္ေျပးၾကသတဲ ့။ သူေဌးသားမွာ စားစရာမရွိေတာ့အေျခအေနကိုေတာင္ ေရာက္ခဲ့ရျပီ။
“အိမ္ကိုေရာင္းလ်က္၊ ေထာင္းေထာင္းေၾကကာ
ခြက္လက္စြဲကာ ေတာင္းစားပါလည္း”
သူ ့မွာစားစရာမရွိေတာ့ ရွိတဲ့အိမ္ကိ ုရသေလာက္နဲ ့ ေရာင္းတယ္။ လူေတြက ေတာ့ ေစ်းႏွိမ္ျပီး၀ယ္ၾကမွာပါ။ ေရာင္းလို ့ရတဲ ့ပိုက္ဆံေတြကုန္သြားလဲ သူတပါးဆီက ခိုးမစားဘူး၊ လိမ္မစားဘူး။ သူရိုးရိုးသားသားပဲ ေတာင္းစားပါတယ္။ သူေဌးသားတစ္ေယာက္ ခြက္စြဲျပီးေတာင္းစားတာ နည္းတဲ ့သတ၊ၱိ နည္းတဲ ့မာနမဟုတ္ဘူးေနာ္။
“နင္သာလူမိုက္၊ ဒုစရိုက္ဟု
ရိုက္ပုတ္လိုက္ၾက၊ ရြာမွထြက္ေလ
ေတာမွာေသသည္၊ ေကာင္ေသလင္းတ
က်၏သတည္း”
သူ ့ဟာသူ ရိုးရိုးသားသားေတာင္းစားတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို လူမိုက္လို ့ဆိုျပီး ရိုက္လိုက္ပုတ္လုိက္ၾကနဲ ့ ရြာ ့အျပင္ဘက္ကိုေတာင္ ႏွင္ထုတ္လိုက္ၾကသတဲ ့။ မေပးခ်င္ မေကြ်းခ်င္ရင္ မေပးမေကြ်းနဲ ့ေပါ့ဗ်ာ။ ခုလို ရိုက္ပုတ္ေမာင္းႏွင္လႊတ္တာမ်ိဳးေတာ ့တစ္ဆိ္တ္လြန္လြန္းပါတယ္။ သူေဌးသားခမ်ာ ေသတာေတာင္ လူခ်င္းတူတူမေသရ၊ ေတာထဲမွာေသျပီး လင္းတက်ျပီးေသရသတဲ့။
ကဲ......... ဘယ္ေလာက္မ်ားရင္နာစရာေကာင္းတဲ့အျဖစ္လဲ။ မိဘေတြရဲ ့သားသမီးကိုမခ်စ္တတ္တဲ ့ကိစၥေလးတစ္ခုအတြက္ ဘာမွ တတ္သိနားလည္ျခင္းမရွိတဲ ့ကေလးတစ္ေယာက္ ဘ၀ပ်က္သြားခဲ့ရတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို ့ရြာဘက္က ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္တဲ့ ဦးေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ ပညာမတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ ့ရဲ့ ကံ၊ ညဏ္၊ ၀ီ၇ိယေၾကာင့္ သူဟာ မႏၳေလးျမိဳ ့မွာ ကားဂိတ္ေတြ၊ အေ၀းေျပးကုန္တင္ကားေတြ ပိုင္ဆိုင္ျပီး ခ်မ္းသာလာတယ္။ သူ ့မွာသားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ မႏၳေလးမွာေမြးျပီး မႏၳေလးမွာ ၾကီးျပင္းတဲ ့သူ ့သားႏွစ္ေယာက္ကို သူက ဘယ္လိုဆံုးမတုန္းဆိုေတာ့ “ပညာတတ္စရာမလိုပါဘူး၊ ပညာမတတ္လဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ ငါေတာင္ ပညာမတတ္ဘဲ ခ်မ္းသာလာခဲ့တယ္္” တဲ ့။သူကေတာ့ရြာမွာၾကီးျပင္းခဲ့တာ။ ပ်က္စီးစရာလမ္းစဆိုတာ အလြန္ဆံုးရွိလွ ရြာက ထန္းေတာနဲ ့အရက္၀ိုင္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ ့သားႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ပ်က္စီးစရာေတြမ်ားျပားလွတဲ့ ျမိဳ ့ၾကီးျပၾကီးမွာ ၾကီးျပင္းရတာေလ။ အေဖကလဲ ခ်မ္းသာေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္ဟာ ၁၀တန္းေတာင္မေအာင္ရွာပါဘူး။ အရက္ေသာက္၊ဖဲရိုက္၊ မိန္းမေပြနဲ ့ေနာက္ဆံဳး ဘိန္းရွုျပီးေသသြားၾကရရွာသဗ်ား။ သားတစ္ေယာက္ဟာဆိုရင္လဲအိမ္ေထာင္နဲ့ ဆိုေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ ့သူ ့မိသားစု။ ဖခင္ရဲ့ အေတြ းအေခၚေလးတစ္ခ်က္က အမ်ားၾကီးကို နစ္နာဆံုးရွဳံးသြားခဲ ့ရပါကလား။
လူငယ္ေတြဆိုတာ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိဘနဲ ့ေနခဲ့ၾကရတာဆိုေတာ့ သူ ့ရဲ့ အျပဳအမူသူတို ့ရဲ့ စရိုက္ေတြဟာဆိုရင္ မိဘေတြနဲ ့တိုက္ရိုက္ပက္သက္ေနတာပါ။ ျပီးေတာ့ သူ ့ရဲ့ ဘ၀ေရွ ့ေရးဟာဆိုရင္ျဖင့္မိဘေတြရဲ့ လက္ထဲမွာရွိတာပါ။
တခ်ိဳ ့မိဘေတြရွိပါတယ္။ ေရွးအယူအဆၾကီးေတြမစြန္ ့နိုင္။ ေခတ္ကိုလဲ အမီမလိုက္။ သားသမီးရဲ့ ပညာေရးကိုေတာင္ ပိတ္ပင္တဲ ့မိဘေတြရွိတယ္ဆိုရင္ ယံုနိုင္မလား။
ဒီေတာ့ကာ ျမန္မာနုိင္ငံမွာရွိတဲ ့မိဘေတြကို သားသမီးကိုဘယ္လိုပံုသြင္းျပီးဘယ္လိုအေမြမိိ်ဳးေပးရမယ္ဆိုတဲ ့ပညာေပးေတြမ်ားမ်ားလုပ္ေပးဖို ့လိုပါတယ္။ သားသမီးကို လိမၼာေရးတရားရွိေအာင္၊ ညဏ္စဥ္ပြင့္လင္းေအာင္ အေျခခံမ်ိဳးေစ ့ေကာင္းေတြခ်ေပးနိုင္မွ သားေကာင္းသမီးေကာင္းေတြ ေပၚထြန္းလာနို္င္မွာပါ။ သားေကာင္းသမီးေကာင္းေတြျဖစ္လာမွေတာ့ မိဘကိုေက်းဇဴးကိုသိျပီး မိဘကိုျပဳစုလုပ္ေကြ်းဖို ့ဆိုတာကို သူတို ့ပညာနဲ ့သူတို ့ အလိုလိုတတ္သိနားလည္မွာပါ။ ဘာစာေပဘာစကားေတြနဲ ့မွ လွဳ့ံေဆာ္ေပးစရာေတာင္လိုမယ္မထင္ပါဘူး။
ျမန္မာဗြီဒီယို ရုပ္ရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကည့္တဲ ့အခါမွာ မိသားစုတစ္စုကို ရိုက္ျပတယ္။ အဲဒီမွာ ပညာတတ္သားသမီးေတြၾကားထဲမွာ ပညာမတတ္တဲ ့သားတစ္ေယာက္ကိုထည့္ရိုက္ထားတယ္။ သိၾကျပီးျဖစ္တဲ ့အတို္င္း။ အဲဒီတစ္ေယာက္ကမင္းသားေပါ့။ ဒီေတာ့ ဘာကိုရိုက္ျပလဲဆိုေတာ့ ပညာတတ္သားသမီးေတြရဲ့မိဘအေပၚမသိတတ္မွူ၊ယုတ္မာမိုက္ရိုင္းမွူ၊၊ ပညာမတတ္တဲ့သား( မင္းသား) ရဲ့ တတ္သိနားလည္မွူ။ ဒီေတာ့ ရိုးသားျပီး အသိပညာနညး္ပါးတဲ ့ျမန္မာမိဘအမ်ားစုက ဘာကိုနာ းလည္တုန္းဆိုေတာ့ ပညာတတ္ရင္ မိုက္ရိုင္းတယ္တဲ ့။ ပညာမတတ္မွ လိမၼာေရးတရားရွိတယ္တဲ ့။ မယံုမရွိနဲ ့ေနာ္။ အဲဒါလက္ေတြ ့။
တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ ့သားသမီးနဲ ့ဆင္းရဲတဲ ့သားသမီးနဲ ့ယွဥ္ရုိက္ျပတဲ ့အခါ၊ ဆင္းရဲသားေလးခမ်ာ မိဘကို ကူညီလုပ္ကိုင္ျပီး ေက်ာင္းစာကိုၾကိဳးစားသတဲ ့။ ၁၀တန္းကိုလဲ ဂုဏ္ထူးေတြတသီၾကီးနဲ ့ေအာင္ျမင္သြားၾကတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ ့သားသမီးမ်ားခမ်ာမွာေတာ ့၁၀တန္းကို တဘုန္းဘုန္းက်။ ကဲ....အဲလိုကိစၥမ်ိဳးၾကီးေတြဟာ လက္ရွိျမန္မာနိုင္ငံရဲ့အေျခအေနနဲ ့ဘယ္လိုျဖစ္နိုင္ပါ့မလဲဗ်ာ။
ဒီလိုကားမ်ိဳးေတြ ရိုက္ျပမယ့္အစား ပညာတတ္သားသမီးေတြရဲ့အေတြးအေခၚျမင့္မားမွူ ၊ လူေနမူ ့ဘ၀ျမင့္မားမူ၊ မိဘအေပၚနားလည္သိတတ္မွဴဒါေတြကိုရုိက္ျပပါလား၊ ျပီးေတာ့ ပညာမဲ ့ေတြရဲ့ မဆင္မျခင္မိုက္ရူးရဲဆန္မွူ၊ ေနာက္ဆံုးဘ၀အေမွာင္ထဲကို ေရာက္သြားမွူ ။ ဒါေတြကိုနားလည္ေအာင္ရိုက္ျပနိုင္ရင္ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ ့မိဘေတြပညာေရးရ့ဲတန္ဖိုးကိုသိမယ္။ ကိုယ့္သားသမီးကို ဘယ္လိုပံုစံသြင္းဆံုးမရမယ္၊ ဘယ္လိုမ်ိဳးလမ္းညြႏ္ျပဳစုပိ်ဳးေထာင္ရမယ္ဆိုတာနားလည္သြားၾကမွာပါ။ ဒီလိုသာဆိုရင္ မိဘေတြဟာ သားေကာင္းရတနာေလးေတြကို အမ်ားအျပားေမြးထုတ္ေပးနိုင္မွာပါ။ ျမန္မာနိုင္ငံၾကီးအတြက္လဲ တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ။
ကဲဗ်ာ.... ဒီေလာက္ဆိုရင္ကြ်န္ေတာ္ဘာေျပာခ်င္လဲဆိုတာ သိေလာက္ေရာေပါ့ဗ်ာ။
ေက်းဇဴးတင္ပါတယ္။

လူမိုက္ၾကီး

ငါမ်ိဳခ်လိုက္တယ္
ေဆးခါးၾကီးတစ္ခြက္မဟုတ္ေပမယ့္
အဲဒါ အဆိပ္ခြက္ ...

ပူေလာင္လိုက္တာ
ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးသာမကဘူး
ေစတသိက္အထိကို ...

ေသေလာက္ေအာင္ခံစားရေတာ့မယ္
ခ်က္ခ်င္းၾကီးေတာ့မဟုတ္ဘူး
တစ္ဘ၀လံုးတေျမ့ေျမ့ ...

၀ါးပင္ ...
ငွက္ေပ်ာပင္ ...
အႆထိုရ္ျမင္းမ ...
ငါ.......

ခံလိုက္ေပါ့ေလ
ခံလိုက္ေပါ့
မင္းခံလိုက္ေပါ့ ...

ေက်းဇူးသိတတ္ေသာ သူရဲေကာင္း

ကြ်န္ေတာ္တို ့ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ သမိုင္းစာအုပ္တစ္အုပ္မွာပါတဲ ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုပါ။ သေဘာထားၾကီးေသာ ငါးစီးရွင္ေက်ာ္စြာ တဲ ့။
ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်က္စိလည္တယ္။ ေရးထားေတာ့ေက်းဇူးသိတတ္ေသာ ငခင္ညိဳအေၾကာင္းကို အဓိကထားေရးထားျပီး ေခါင္းစဥ္က သေဘာထားၾကီးေသာငါးစီးရွင္ေက်ာ္စြာတဲ့။ ထားပါေတာ့ေလ။ေျပာခ်င္တာေလးကိုပဲ အဓိကထားေျပာေတာ့မယ္။
အားလံုးသိထားျပီးျဖစ္ေပမယ့္ နည္းနည္းေလးေတာ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ငါးစီးရွင္ေက်ာ္စြာက သူ ့ရဲ့ ကြ်န္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ငခင္ညိဳကို စစ္ကုိင္းမင္း အသခၤယာေစာယြမ္းကို လုပ္ၾကံဖို ့ေစခိုင္းလိုက္တယ္။ ငခင္ညိဳ့ခင္မ်ာ ေစာယြမ္းကို လုပ္ၾကံဖို ့အခြင့္အလမ္းမသာေသးေတာ့ စစ္ကိုင္းမွာ ပုန္းေရွာင္ေနခဲ့တာ ၃ရက္ေလာက္ ၾကာတယ္။ အစာေရစာလဲ ငတ္ျပတ္လို ့ေပါ့။ အခြင့္သာတဲ့ေန ့ ေစာယြမ္းကိုလုပ္ၾကံဖို ့ နန္းေတာ္ကို၀င္ေတာ့ နတ္ကြန္းမွာ ေစာယြမ္းတင္ထားတဲ ့ ဆြမ္းထမင္းကို ေတြ ့ေတာ့ သူစားမိခ့ဲတယ္။ ျပီးမွ အသခၤယာေစာယြမ္းစက္ေတာ္ေခၚေနတဲ့ သလြန္ဆီကိုအေရာက္သြားျပီး လုုပ္ၾကံဖို ့ဓားကိုခြ်တ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္က် သူေတြးမိလိုက္တာက “ ေၾသာ္........ သူ ့ထမင္းကို ခုပဲစားျပီး သူ ့ကိုလုပ္ၾကံလုိက္ရင္ ငါ့ေလာက္ ေက်းဇူးကန္းတဲ့သူ ဘယ္မွာရွိန္ိင္ပါ့မလဲ”။ ဒါေပမယ့္တဖက္ကလဲ သခင္ေပးလိုက္တဲ့တာ၀န္။ သူစဥ္းစားရျပီေပါ့။ တာ၀န္နဲ့ေက်းဇူးတရား။ ကိုယ့္ရဲ့အသက္နဲ ့ေက်းဇူးတရားေပါ့။ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုရင္ တာ၀န္မေက်ရင္ ( ေရွးေခတ္အပေဒသရာဇ္စနစ္အတိုင္း) ဘုရင့္ရ့ဲ အမ်က္ေတာ္ရွျပီး ေသဒဏ္ေပးခံနုိင္ရကိန္းရွိတယ္ေလ။ တစ္ခုကိုပဲေရြးရေတာ့မယ္။ ႏွစ္ခုလံုးကိုေတာ့ေရြးလို ့မရေတာ့ဘူး။
သူ သံုးၾကိမ္သံုးခါစဥ္းစားျပီး ေနာက္ဆံုး ေစာယြမ္းကိုလုပ္ၾကံခြင့္ရတဲ့အထိ သခင့္တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပနုိင္ေအာင္ ေစာယြမ္းကိုင္ေဆာင္တဲ ့ ပတၱျမားေက်ာက္စီဓားကိုပဲဲယူခဲ့ျပီး ထမင္းတလုပ္စားဘူးတဲ့ေက်းဇူးတရားကိုပဲေရြးခဲ့တယ္။ ေလးစားလိုက္တာဗ်ာ။ ဘာမွမသိတတ္ေသးတဲ့ ကေလးဘ၀တုန္းကေတာင္ ငခင္ညိဳကို ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ တျဖည္းျဖည္းပိုျပီးအသိဥာဏ္ရင့္က်က္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ငခင္ညိဳအေၾကာင္းေတြးမိတို္င္း ၾကက္သီးထမိေလာက္ေအာင္ကိုပဲ ေလးစားအားက်ခဲ့ရပါတယ္။
သို ့ေသာ္ ငခင္ညိဳဟာကံေကာင္းလွပါတယ္။ သူ ့ရဲ့သခင္ငါးစီးရွင္ေက်ာ္စြာက သူ ့ကို အျပစ္မယူတဲ့အျပင္ တစ္နပ္စားဖူးတဲ ့ေစာယြမ္းရဲ့ေက်းဇဴးကိုေတာင္ သိတတ္က အစဥ္ေကြ်းေမြးခဲ့ေသာ ငါ၏ေက်းဇူးကိုကား ဆိုဖြယ္ရွိမည္မဟုတ္ဆိုျပီး ၀မး္ေျမာက္၀မး္သာခ်ီးက်ဴးျပီးေတာ့ ဆုလာဘ္မ်ားစြာ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တယ္။
ေလးစားအားက်မိပါတယ္ ငခင္ညိဳ။
ၾကည္ညိဳမိပါတယ္ ငါးစီးရွင္ေက်ာ္စြာ။

ေဆာင္လိုက္ၾကစို ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္

မဂၤလာေဆာင္အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူးေနာ္။
အခြန္ေတာ္အေၾကာင္းပါဗ်ာ။ အျခားအခြန္ေတြေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လိုနလပိန္းတုံးတစ္ေယာက္က ဘာမွနားမလည္လို ့ မေရးေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ခုလို နိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြ ေဆာင္ေနတဲ့ (၀င္ေငြခြန္လို ့ထင္ပါတယ္) အခြန္ေတာ္အၾကာင္းပါဗ်ာ။
သူငယ္ခ်င္းေတြ အခြန္ေဆာင္ျပီးျပန္လာရင္ အရမ္းညည္းတတ္ၾကလြန္းလို ့ သူတို ့ေတြ စိတ္အပန္းေျပနိုင္ေအာင္ ၀မ္းသာစရာဖက္က လွည့္ျပီး ခံစားေပးတာပါ။
အခြန္ေတာ္တဲ ့။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ျမန္မာ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမွာ ေတာ္ ဆိုတဲ့ အသံုးအႏွဳန္းက ထိီးသံုးနန္းသံုး ျမင့္ျမတ္တဲ့အသံုးအႏွဳန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုျမင့္ျမတ္တဲ့ အခြန္ေတာ္ၾကီးကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရတယ္ဆိုကတည္းက နည္းတဲ့ကုသိုလ္ထူးမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြမို ့ဒီလိုအခြင့္အေရးရတာမွတ္ပါ ။ အျခား ဖိလစ္ပိုင္၊ အိႏၵိယ၊ ထိုင္း တို ့ဆိုရင္ကြ်န္ေတာ္တို ့လို အခြန္ေဆာင္ခြင့္မရရွာၾကဘူးေနာ္။

ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရမွာ အရာရာေခတ္မီဖြ ့ံျဖိဳးေနေသာ္လည္းပဲ၊ စားနပ္ရိကၡာ ဖူလံုေသာ္လည္းပဲ၊ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမး္ေတြ ေပါမ်ားေနေသာ္လည္းပဲ ကမၻာနဲ့ရင္ေဘာင္တန္းျပီး အလုပ္လုပ္ကိုင္နုိင္ဖို ့ရာ၊ ကမၻာမွာ ျမန္မာေဟ့လို ့ ျမန္မာ့စြမ္းရည္ကို ျပသနုိင္ဖို ့ရာအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို့ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြဟာ နိင္ငံတကာကိုသြားေရာက္ျပီး ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့စြာနဲ ့ ၾကြားၾကြား၀င့္၀င့္ လုပ္ကိုင္ေနၾကပါတယ္။ ျမန္မာနုိင္ငံသားလို ့ေျပာလုိက္ကတည္းက အမ်ိဳးဂုဏ္ဇာတိဂုဏ္နဲ ့ ျပည့္၀တဲ့သူေတြမွန္းသိလို ဘယ္သူကမွ ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ်မဆက္ဆံရဲၾကပါဘူး။ ဒါေတြကေတာ့ ကမၻာမွာ ျမန္မာဆိုတာကို ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိနဲ ့ ရပ္တည္နုိင္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာက္ေရွာက္လာခဲ့တဲ့ နိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ့ စြမ္းရည္ေၾကာင့္ဆိုတာကိုျငင္းပယ္ဖြယ္မရွိပါဘူး။

ဒါ့အျပင္ နိုင္ငံေတာ္က ျပည္ပတြင္လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားအတြက္ အခြန္ေတာ္ကို တစ္လလွ်င္ လစာရဲ့ ၁၀% ေကာက္ခံေစ လို ့ ျပဌာန္းထားေသာ္လည္းပဲ လစာတစ္လကို၁၈၀၀ေဒၚလာ ရတဲ့ S-pass သမားမ်ားကို ၈၀၀ေဒၚလာ ႏွဳန္းနဲ ့၊ လစာတစ္လကို ၆၀၀ေဒၚလာ အထက္ရတဲ့ အလုပ္ၾကမး္သမားမ်ားကို ၃၅ ေဒၚလာနဳန္းနဲ ့၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ အထူးေလွ်ာ့ေပါ့ျပီး ထမ္းေဆာင္ခြင့္ေပးတာကိုလဲ အားလံဳးအသိပဲ မဟုတ္ပါလားဗ်ာ။

ေျပာၾကတယ္ဗ်ာ။ ေဆာင္ရတဲ့အခြန္က စာရင္းအင္းလဲ မရွိဘူးဆိုလားပဲ။
ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းတက္စဥ္ကေပါ့။ တစ္ခုခု လွဴၾကတန္းၾကေဟ့ဆိုရင္ ေမာင္ဘယ္သူက ဘယ္ေလာက္ မဘယ္သူက ဘယ္ေလာက္ စသည္ျဖင့္ စာရင္းအင္းနဲ ့အတိအက်ေကာက္ရင္ စိတ္မေပ်ာ္ဘူးဗ်။ ကိုယ့္ေစတနာက အဓိကလို ့ပဲ မွတ္ယူခဲ့တယ္။ ခုလိုနုိင္ငံေတာ္အတြက္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေနပံ့ပိုးေပးေနတဲ့ကိစၥမွာ စာရင္းအင္းမရွိဘူးဆိုရင္လဲ ကြ်န္ေတာ္က ေက်နပ္ပါတယ္ဗ်ာ။ ေက်နပ္သင့္ပါတယ္ဗ်ာ။

အခြန္ေတာ္ေတြဘယ္ေရာက္ကုန္မွန္းမသိဘူးတဲ ့။
ကြ်န္ေတာ္နိုင္ငံျခားကိုမလာခင္အထိေပါ့ေလ။ ျမ၀တီ၊ ျမန္မာ့ရုပ္သံစတဲ ့ အသံလႊင့္ဌာနေတြ၊ ေၾကးမံု၊ ျမန့္မာ့အလင္းအစရွိတဲ့ သတင္းစာေတြမွာ ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ပါေနတဲ့ ေဖာ္ျပေပးေနတဲ့ ျမန္မာနုိင္ငံရဲ့ တိုးတက္ဖြံ ့ျဖိဳးေနတဲ့ ပံုရိပ္ေပါ့ေလ။ မ်က္စိထဲမွာေျပးျမင္မိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့လို နဳိင္ငံ့သားေကာင္းေတြရွိလို ့ဒီလိုဖြြံ ့ျဖိဳးေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ အခြန္ေတာ္ေတြကလဲ တဖက္တလမ္းကေန နုိင္ငံေတာ္ၾကီးကို ပံ့ပိုးေပးေနတာ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲပါဘူးဗ်ာ။ ခုလို တီဗြီနဲ ့သတင္းစာ မၾကည့္နုိင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာဆိုရင္ေတာ့ အရွိန္အဟုန္နဲ ့တိုးတက္ဖြြ ့ံျဖိဳးေနတဲ့ နုိင္ငံေတာ္ၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေရာက္ရင္ မွတ္ေတာင္မွတ္မိနိုင္ပါ့မလားမသိဘူး။

နိဳင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲေတြလာျပီး ေဆးကုသမွူခံယူရင္သံုးတယ္တဲ့။ေၾသာ္... ကိုယ့္နိုင္ငံအတြက္ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ေပးေနတဲ့သူေတြပဲေလ။ လုပ္ေပးရမွာေပါ့ဗ်။ ဘာတဲ့.... သူတို့သားသမီးေတြ ေလယဥ္နဲ ့အသြားအျပန္ေက်ာင္းတက္တယ္၊ မိသားစု ေရွာ့ပင္းလာထြက္တယ္... ေၾသာ္ ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူးဗ်ာ။ ဟုတ္ေသာ္လည္းဘာအေရးလဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ျပည္ပအလုပ္သမားေတြ တစ္ရက္ကိုေဆာင္ေပးေနတဲ့အခြန္က ပ်မ္းမွ်ေဒၚလာတစ္သိန္းေလာက္ေတာင္ရွိတာပဲ။ ဒါေတာင္ စကၤာပူတင္ေနာ္။ မေလးရွား၊ ဂ်ပန္၊ အေမရိကန္၊ ကိုရီးယား၊ ထုိင္း၊ ၾသစေၾတးလ် စတဲ ့နုိင္ငံေတြေတာင္မပါေသးဘူး။ဒီေတာ့ဗ်ာ သူတို ့သံုးတာ ဘာေလာက္မွ မကုန္ပါဘူး၊ ကုန္ေတာ့ေကာဘာျဖစ္လဲဗ်ာ။ ကိုယ့္နုိင္ငံေတာ္ၾကီး အရွိန္အဟုန္နဲ ့တိုးတက္ဖြံ ့ျဖိဳးေအာင္လုပ္ေပးေနတဲ့သူေတြပဲဟာကို။

သက္တမ္းတိုးရင္ ေဒၚလာ၃၀၀ေပးရတယ္၊ သက္တမး္က ၃ ႏွစ္ပဲရတယ္။ အိႏၵိယဆိုရင္ ၁၀ ႏွစ္၊ ထိုုင္းဆိုရင္ ၅ ႏွစ္ေတာင္ရတယ္၊ သက္တမ္းတိုးခကလဲ ဆယ္ဂဏန္းပဲေပးရတယ္။
ေၾသာ္ ကိုယ့္ဆရာတို ့ရယ္။ မီးေ၀းရင္ခိ်တ္မာတယ္တဲ့။ သက္တမ္းကို အမ်ားၾကီးေပးထားရင္ ကိုယ့္ျမန္မာနိင္ငံသားေတြ သံရံုးနဲ့ ေ၀းသြားျပီး အမိမဲ့သားေရနည္းငါးလိုျဖစ္ကုန္မွာေပါ့။ သူမ်ားနုိင္ငံမွာအလုပ္လာလုပ္တဲ့သူေတြအဖို ့ သံရံုးသာ အမိ သံရံုးသာ အဖ ဆိုတာကိုလဲ သိသားနဲ ့။ ရင္ခြင္ပိုက္ျပီးေစာက္ေရွာက္ေနတဲ့ သံရံုးနဲ ့ အဆက္အသြယ္မျပတ္ေစခ်င္တဲ့သေဘာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ကဲကဲ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ကိုယ့္ရဲ့တန္ဖို း ကိုယ္ထမ္းေဆာင္လုိက္တဲ့ အခြန္ေတာ္ၾကီးရဲ့တန္ဖိုးကို သိျပီေပါ့ေနာ္။
ဒါဆိုရင္
ေဆာင္လုိက္ၾကစို ့ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနာ္

ေဆာင္းတစ္ည

မဂၤလာဧည့္ခန္းမတြင္ ဧည့္ပရိတ္သတ္တို ့စံုလင္စြာေရာက္ရွိေနၾကျပီ။ အားလံုး၏စိတ္၀င္စားရာသည္ သတို ့သားနွင့္သတို ့သမီး၀င္လာမည့္ ခန္းမေပါက္၀ဆီသို ့သာ။ ခန္းမအ၀င္ေပါက္၏အေ၀းဆံုးေဒါင့္တစ္ေနရာတြင္ တစ္ဦးတည္းထိုင္ေနေသာလူငယ္၏ မ်က္လံုးမ်ားကလည္း ခန္းမေပါက္၀ဆီသို ့သာ...ထူးျခားတာကေတာ့ သူ၏မ်က္လံုးအစံုတြင္ စိုးရိမ္လြန္ကဲမွူေတြအျပည့္ႏွင့္... သူဘာကိုစုိးရိမ္ေနတာလဲ..... သူႏွင့္သတို့သမီးတို့ ႏွစ္ဦးသာသိၾကပါသည္။

+ + + + + + + + + + + +

မိတ္ကပ္လိမ္းဆရာစိတ္ညစ္ေနသည္။ သတို ့သမီးသည္မ်က္ရည္ခဏခဏက်ေနသည္။ သူမဘာကိုေတြးေနသလဲဆိုတာကို အေတြ ့အၾကံဳအရသူသိသည္။ သူမ၏ခ်စ္သူကိုသတိရေနလို ့ေနမွာေပါ့။ ခုလက္ထပ္ရမယ့္ သတို ့သားကို သူမ မစံုမက္လုိ ့ေနမွာေပါ့။ ဒါမ်ိဳးေတြက ရိုးေနပါျပီ။

+ + + + + + + + + + + +

တစ္သက္တြင္တစ္ခါသာခ်စ္ျမတ္နိုးရသူ။ သူက က်မအေပၚအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ့ ခ်စ္ျမတ္နိုးသတဲ့။ အရာရာကိုခံစားလြယ္ျပီး စိတ္ထဲရွိတာကို မ်က္ႏွာတြင္ ထင္းခနဲေပၚေနေစတတ္ေသာ က်မကို သူစိတ္ခ်ဘူးတဲ့။
ခုခ်ိန္ဆို က်မကို အျမဲဂရုစိုက္ျပီးခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ ေမာင္တစ္ေယာက္ ဧည့္ခန္းမထဲတြင္ ေရာက္ေနျပီေပါ့။ က်မအတြက္စိုးရိမ္လို့ တဲ့ေလ။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးအထိက်မကို လုိက္ျပီးေစာင့္ေရွာက္ေပးခ်င္တဲ့ ေမာင့္ရဲ့အခ်စ္ကို က်မနားလည္ပါတယ္ ေမာင္ ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ရယ္ .................. ေမာင့္မ်က္ႏွာက္ုိျမင္ရင္ က်မပိုျပီးခံစားရမယ္ဆိုတာ ေမာင္တစ္ေယာက္မသိေလေရာ့သလားကြယ္။ က်မက ေမာင္မဟုတ္ဘူးေလကြယ္။ ေမာင့္လို ဟန္ေဆာင္တတ္ဘူး။ ခံစားမွူကို မ်က္ႏွာမွာ မေပၚလြင္ေအာင္မထိန္းသိမ္းနိုင္ဘူးေလ ေမာင္ရဲ့။ ေမာင္ေျပာဘူးတာမွတ္မိပါတယ္။ ေမာင့္ေဘးမွာက်မရွိေနတယ္ဆိုတဲ့အသိကေလးက ေမာင့္ရဲ့စိတ္ဆႏၵကိုျပည့္၀ေစပါသတဲ ့။ က်မကေတာ့ေမာင္နဲ့မတူပါဘူး။ ေမာင္သာက်မေဘးမွာ က်မအသိထဲမွာရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မရဲ့အာရံုက ဘာကိုမွ အလုပ္လုပ္လို့ မရပါဘူး။ ဒီေတာ့ေမာင္ရယ္ က်မေရွ ့မွာ ဆိုတာထက္ကို က်မရွိေနတဲ့ ေျမေပၚမွာကို ေမာင့္ကိုက်မ ရွိမေနေစခ်င္တာပါ။ အခုလိုမ်ိဳးအခါသမယမွာ က်မရဲ့အေတြးထဲ အာရံုထဲကေန ေမာင့္ကို အတင္းထုတ္ထားရမွာေလေမာင္။က်မက က်မရဲ ့သတို ့သားနဲ ့တြဲျပီး အမ်ားဗိုလ္ပံုအလယ္မွာ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ဟန္ေဆာင္ေနရမွာေလ က်မရဲ့ စိတ္ကို ေမာင္မဖတ္တတ္ေလေရာ့သလားကြယ္။ အရာရာကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္သာ လုပ္တတ္တဲ့ ေမာင္က ေမာင္သိပ္ခ်စ္တဲ့က်မအတြက္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးေနေပမယ့္ က်မရဲ့စိတ္ကို ေမာင္မဖတ္တတ္ေလေရာ့သလားကြယ္။

+ + + + + + + + + + + +

မဂၤလာကားငယ္သည္ ခန္းမရွိရာ ျခံ၀င္းအတြင္း တျဖည္းျဖည္းလွိမ့္၀င္၍ လာေခ်ျပီ။ ကင္မရာဆရာေလးသည္ အေကာင္းဆံုး ဓာတ္ပံုကိုရရန္အတြက္ ဟိုးဘက္ခိ်န္လိုက္ ဒီဘက္ခ်ိန္လိုက္နဲ ့အလုပ္ရွုပ္ေနသည္။ ဟာ....... သတို ့သမီး .. သတို ့သားလက္လွမ္းေပးေနတာကို ဆြဲယူလုိက္ေလ ။ ခန္းမထဲက ပရိတ္သတ္က ဘယ္မွမေျပးပါဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို ့ကိုပဲ ေစာင့္ေနတာပါ။သတို ့သားရဲ့မ်က္နွာကိုၾကည့္ ။ ဟာ နည္းနည္းေလးျပံဳးေပးပါ။ ဘယ္လိုသတို ့သမီးပါလိမ့္ ။


+ + + + + + + + + + + +

သူမ မ်က္ႏွာေလးသည္ အရမ္းကို အျပစ္ကင္းစင္လွသည္။ သူမေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းေသာကေလးတစ္ေယာက္အသြင္ရွိ၍ သူမညိွဳးငယ္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ ေထြးပိုက္ေခ်ာ့ျမဴခ်င္စိတ္ကို မထိန္းနိုင္ေအာင္ သူမသည္ဆြဲေဆာင္မွူအျပည့္ရွိသည္ေလ။ သူမကို ကြ်န္ေတာ္အရမ္းခ်စ္ခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူမျငင္းပယ္သည့္ ၾကားထဲက သူမကို မရ ရေအာင္လက္ထပ္ရန္ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ခုေတာ့ သူမမ်က္ႏွာေလးသည္ အရမ္းသနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ပ်က္ယြင္းေနေပျပီ။ ကို္ယ္မွားသြားျပီလား။


+ + + + + + + + + + + +

ေမာင္ က်မကိုစိတ္မခ်လို ့ ဧည့္ခန္းမထဲက ထြက္လာျပီ။ ေမာင့္ကို က်မျမင္ရျပီ။ ေမာင့္မ်က္ႏွာေလးက က်မကို အားတင္းထားပါကြယ္ဟု ေျပာေနသေယာင္။ က်မလက္ကို ဆြဲကိုင္ထားေသာ သတို ့သားကိုေမာ့ၾကည့္မိသည္။ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ေနေသာ အသြင္ကထင္ရွားေနသည္။ က်မ ျပိဳလဲေတာ့မည္။ အို...... အားတင္းထားစမ္းပါ။ အားလံဳးအတြက္ေလ။
မရဘူး။ က်မ မရေတာ့ဘူး။ ေမာင္..... ေနာက္ဆို၇င္ ေမာင့္ကို က်မခ်စ္တယ္ခ်စ္တယ္လို ့ ေျပာခြင့္၇ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ေမာင့္အသံၾသရွရွေလးနဲ ့ ကြ်န္ေတာ္အရမး္ခ်စ္တယ္ဗ်ာ ဆိုတာကို က်မၾကားခြင့္ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ က်မ မခ်စ္ တဲ ့သူရဲ့ရင္ခြင္မွာ ဘာမွန္းမသိေသာ အိမ္ေထာင္ေရးႏွင့္ ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းရေတာ့မည္။ က်မထြက္ေျပးခ်င္ျပီ။ ေျပးခ်င္ျပီ။ ေျပးျပီ။ က်မေနာက္က မလုိက္ခဲ့ပါနဲ ့။ ဘယ္သူမွမလိုက္ခဲ့ပါနဲ ့။ အားလံဳးနဲ ့ေ၀းရာမွာပဲေနပါ့ရေစ။ ေမာင့္ရဲ ့အသံကို ၾကားလုိက္ရသည္။ '' လမ္းကိုမကူးနဲ ့ လမး္ကိုမကူးနဲ..... ့ ေရွ ့မွာ.....ကား........ ကား.............''
က်မစူးရွစြာ ေအာ္လိုက္မိသည္။


+ + + + + + + + + + + +

ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးနာက်င္ေနသည္။ အျပင္ဘက္တြင္လည္း အရမး္ေအးေနသည္။ ေၾသာ္ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္တဲ ့။ ေမာင့္ကို လြမ္းေနတယ္ေမာင္........



" ႏွလံုးသား၏တစ္ေထာင့္တြင္" မွ သင့္ေလ်ာ္ေအာင္ဘာသာျပန္ထားပါသည္။
ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္သူေဌး

ကြ်န္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနတာက စကၤာပူမွာရွိတဲ့ Jurong Island မွာေပါ့ဗ်ာ။ကြ်န္းၾကီးက နဂိုက အက်ယ္ၾကီးမဟုတ္ေပမယ့္ အခုေတာ့ အျခားနုိင္ငံက သဲေတြ၀ယ္ ဖုိ ထားလို ့ ခုဆို၇င္ေတာ္ေတာ္က်ယ္ေနပါျပီ။ ကြ်န္းေပၚမွာကစက္ရံုေတြခ်ည္းပဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ေရနံခ်က္စက္ရံုေတြဆိုေတာ့အရမး္အႏၱရာယ္မ်ားပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ လံုျခံဳေရးကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ခ်ထားရတာေပါ့။ ကြ်န္းထဲကို၀င္ျပီဆိုရင္ Access ကဒ္နဲ ့၀င္ရတာ။ အလုပ္သမားေတြဘယ္ေလာက္မ်ားလဲဆိုရင္ မနက္ခင္းအ၀င္ဆိုရင္ ၈လမ္းသြားလမ္းမၾကီးကို ၆ လမ္းက အ၀င္အတြက္ဖြင့္ထားေပးရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကြ်န္းအေၾကာင္းကို ေျပာျပတာပါ။
အဲဒီေန့မနက္ကေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ သူ ့ရဲAccess ကဒ္က ပ်က္ေနေတာ့၀င္မရဘူး။ သက္တမ္းကုန္ေနတာမဟုတ္ပဲ ကိုင္တာမရိုေသလို ့ေၾကာင့္လား ကဒ္ကိုကပဲ ေဟာင္းေနလုိ့ ပဲလားမသိဘူး. ၀င္လို ့မရေတာ့ အသစ္ျပန္လုပ္ရတယ္။ လုပ္ခက ၁၀ ေဒၚလာေပးရပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ရံုးကေန လုိအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းနဲ ့သူ ့အတြက္ transport စီစဥ္ေပးပါတယ္။
ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီအလုပ္သမားက သူ ေပးခဲ့ရတဲ့ ၁၀ ေဒၚလာကို ျပန္ claim တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုက္တယ္။ အရင္ အလုပ္သမား ၄ ေယာက္လဲ အဲလိုျဖစ္ဖူးတယ္။ သူေဌးက ကိုယ့္ေၾကာင့္ပ်က္စိီးလို ့အသစ္လုပ္၇တာကိုယ့္ဟာကိုေပးလို ့ေျပာတယ္လို ့။ အဲဒီေတာ့ သူက သူေဌးလာရင္ ၀င္ေတြ ့ျပီးေတာင္းမယ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ကလဲ ဒီေကာင္ေတာ့ သူေဌးေအာ္တာခံရဦးမွာဆိုျပီး နည္းနညး္ျပံဳးလုိက္မိေသးတယ္။
ညေနအလုပ္ဆင္းခ်ိန္က်ေတာ့ ဒီေကာင္ရံုးခန္းထဲ၀င္လာျပီး ျဖတ္ပိုင္းေလးျပျပီး သူေဌးဆီပိုက္ဆံေတာင္းတာေပါ့။ အဲ သူေဌးက ထုတ္ေပးလိုက္သဗ်ာ။ ဒီေကာင္လဲ ေပ်ာ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတာင္ ေလွာင္ျပံဳးေလးေတာင္ျပံဳးျပသြားပါေသးတယ္။ သူရခဲ့ျပီေပါ့။
သူထြက္သြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က သူေဌးကိုေျပာတယ္။ အရင္လူေတြက်မေပးဘူး။ခုက်ေတာ့ေပးတယ္။ ေနာက္လူေတြက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုစီမံရမလဲလို ့ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ဖုန္းမို - သြားျပန္ေတာင္းခ်ည္တဲ့။ ဟီဟီ ေတာ္ေတာ္ေတာ္တဲ့သူေဌး။ ကုိယ္ကလဲ သူေဌးကုိဘယ္ေလာက္ေၾကာက္ရသလဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မေတာင္းခ်င္ပါဘူးလုိ ့ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ဟဲဟဲ
ကြ်န္ေတာ္လဲကုိယ့္အလုပ္ကိုယ္ဆက္လုပ္ေနလုိ ့သူေဌးအျပင္ထြက္သြားတာေတာင္မသိလိုက္ပါဘူး။ ခဏေနေတာ့သူေဌးက ၁၀ ေဒၚလာတန္ေလးကိုင္လို ့ စပ္ျဖီးစပ္ျဖီးနဲ ့ ၀င္လာျပီး ဖုန္းမို - ငါျပန္ေတာင္းခဲ့ျပီ ဒီမွာဆိုျပီးျပပါေလတယ္ဗ်ား။ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတဲ့သူေဌး။ ကြ်န္ေတာ္္ေတာ့မေနနိုင္ဘူး ၊ ဟန္ကိုမေဆာင္နုိင္တာ။ သူ ့ေရွ ့တင္ အားရပါးရကို ရယ္ခ်လိုက္ေတာ့တာပဲ။ ကေလးကလား ၊ ေပးထားျပီး ၁၀ေဒၚလာကို ျပန္ေတာင္းတယ္လို ့။ အထူးသျဖင့္ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနတဲ ့ သူေဌးရဲ့မ်က္ႏွာေပါ့ ကြ်န္ေတာ္အဲလိုအားရပါးရ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိိဳက္ မရယ္ခဲ့ရတဲ့ႏွစ္ေတြၾကာပါျပီေကာဗ်ာ။

ဘ၀တဏွာ

အရင္ ကြ်န္ေတာ္တကၠသိုလ္တက္စဥ္က တည္းခိုခဲ့ဘူးတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ဦးဇင္းတစ္ပါးနဲ ့စကားစပ္မိစပ္ရာေျပာၾကရင္း ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာေလးကို ဦးဇင္းက ပံုျပင္ကေလး ဇာတ္ေၾကာင္းေလးနဲ ့ေျပာျပပါတယ္။ မွ်ေ၀ေပးမယ္ေနာ္။
ဟုိးအရင္က သိၾကားမင္းၾကီးဟာ သူစုေတျပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္ဘံုဘ၀မွာေရာက္မလဲလို ့သူ ့ရဲ့အဘိညဥ္တန္ခိုးနဲ ့ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ အလိုေလးေလး သူဟာေနာက္ဘ၀မွာ ပုတ္သိုးပြေဟာင္နံေစာ္ေနတဲ့ေနရာၾကီးတစ္ခုမွာ ေလာက္တစ္ေကာင္ျဖစ္မယ္ဆိုတာကိုၾကိဳတင္သိရွိသတဲ့။ ဒီေတာ့သိၾကားမင္းၾကီးဟာ အင္မတန္မွေၾကာက္ရံြ ့့့့ျပီးေတာ့ ဘာလုပ္သတံုးဆိုေတာ့ လူ ့ျပည္ကိုဆင္း၊ မုဆိုးၾကီးတစ္ဦးနဲ ့သြားေတြ ့ျပီးေတာ့ မုဆိုးၾကီး......... က်ုဳပ္ဟာဆိုရင္ျဖင့္ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အခါ ဘယ္ေနရာမွာ ေတာ့ ေလာက္ၾကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ က်ုဳပ္အဲဒီဘ၀ကို အရမ္းစက္ဆုတ္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီအခိ်န္က်ရင္ က်ုဳပ္ကိုလာျပီး ေလးနဲ ့လာခြင္းလွည့္ပါ ။ ဒီအတြက္ေက်းဇူးဆပ္ပါ့မယ္ဆိုျပီး ေရႊစင္ေတြ အေျမာက္အမ်ားေပးခဲ့သတဲ့။
ဒီလိုနဲ ့ အခိ်န္အခါေရာက္လာလို ့စုေတျပီးတဲ့အခါမွာ သိၾကားမင္းၾကီးဟာ ေလာက္ၾကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္သြားတယ္တဲ့ေလ၊၊ မုဆိုးၾကီးကလဲ သူေပးထားခဲ့တဲ့ ကတိရိွတဲ့အတုိင္း ေလးနဲ ့ပစ္ဖို ့ေရာက္လာတာေပါ့။ မုဆိုးၾကီးကလဲ ေလာက္ၾကီးကိုေလးနဲ ့ခ်ိန္။ ဒီအခ်ိန္မွာေလာက္ၾကီးကတုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ျခားျပီးဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ မုဆိုးၾကီးရယ္ အသက္ကိုခ်မ္းသာေပးပါဗ်ာ ၊ ေပးထားခဲ့တဲ့တာ၀န္ေတြ ဂတိေတြကိုလဲေမ ့လိုက္ပါေတာ့၊ က်ုဳပ္ကိုမသတ္ပါနဲ့ေတာ့လို ့ေျပာလိုက္သတဲ့။ အဲဒီေတာ့မုဆိုးၾကီးလဲ အရမ္းကို အံ့ၿသျပီးေတာ့ဘာျဖစ္လို ့ပါလဲ အသင္ေလာက္ၾကီးလို ့သိခ်င္စိတ္န ဲ့ေမးတာေပါ့။ ေလာက္ၾကီးျပန္ေျဖတာက " မုဆိုးၾကီး... ငါ အရင္သိၾကားမင္းဘ၀ကိုစံစားစဥ္က တစ္ဖက္ကို နတ္သမီးေလးငါးရာနဲ ့သာ စံစားရတာ။ ခုဆို ငါ့ေဘးမွာ ေလာက္ငယ္၊ေလာက္ပ်ိဳ၊ေလာက္မၾကီးေတြ သန္းနဲ ့ခ်ိီျပီးေတာ့ေနရတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ားေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္သလဲတဲ ့။"
သတၱ၀ါေတြဟာ ကိုယ္ေရာက္ရွိရာဘ၀ေလးကို တပ္မက္တြယ္တာမက္ေမာၾကတယ္။ သာယာေနတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါကို ဘ၀တဏွာလို ့ေခၚတာေပါ့ဗ်ာ။
ဘ၀တဏွာတဲ ့............. လိုခ်င္စမး္ပါဘိ။